ការចូលកាន់អំណាចរបស់ពួកខ្មែរក្រហម
អត្ថបទចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 11/12/2008 កែប្រែលើកចុងក្រោយកាលពីថ្ងៃទី 12/12/2008 15:04 ម៉ោងសកល
ចាប់តាំងពីឆ្នាំ១៩៧៣ ពួកខ្មែរក្រហមដណ្តើមកាន់កាប់ទឹកដីកម្ពុជាបានមួយផ្នែកធំ។ រដ្ឋាភិបាលសាធារណរដ្ឋខ្មែរបានប្រមូលផ្តុំកម្លាំងមកការពារទីក្រុង ភ្នំពេញ ដែលជាទីតាំងយុទ្ធសាស្រ្តចុងក្រោយ។
នៅថ្ងៃ ទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ទីក្រុងភ្នំពេញក៏បានធ្លាក់ក្នុងដៃទាហានខ្មែរក្រហម ហើយរបបសាធារណរដ្ឋខ្មែរក៏បានដួលរលំជាស្ថាពរ។ កម្ពុជាត្រូវស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងនៃរបបថ្មីមួយទៀត ដឹកនាំដោយពួកខ្មែរក្រហម។របបលន់ ណុលសល់តែក្រុងភ្នំពេញ
នៅក្នុងកំឡុងខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៧៤ មេដឹកនាំខ្មែរក្រហមបានជួបប្រជុំគ្នានៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ដើម្បីពិភាក្សាអំពីផែនការវាយលុកចូលទីក្រុងភ្នំពេញ។ នៅពេលនោះ ផ្លូវចេញចូលក្រុងភ្នំពេញត្រូវបានកាត់ផ្តាច់អស់ទៅហើយ។ ការដឹកជញ្ជូនចេញចូលក្រុងភ្នំពេញអាចធ្វើទៅបានតែតាមផ្លូវទឹក និងផ្លូវអាកាសប៉ុណ្ណោះ។ នៅដើមឆ្នាំ១៩៧៥ ចរាចរណ៍តាមផ្លូវទឹកក៏ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ទៀត ដោយពួកខ្មែរក្រហមបានដាក់ពង្រាយមីនប្រឆាំងនាវា នៅតាមដងទន្លេរមេគង្គ។ ការដឹកជញ្ជូនស្បៀងចូលក្នុងក្រុងភ្នំពេញ ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ប្រជាជនដល់ទៅប្រមាណ២លាននាក់ អាចធ្វើទៅបានតែតាមផ្លូវអាកាសប៉ុណ្ណោះ។
ដោយមើលឃើញនូវលក្ខ័ណ្ឌ ដែលមានអំណោយផលបែបនេះ សាឡុត ស ក៏បានបញ្ជាទៅគ្រប់មេបញ្ជាការកងទ័ពខ្មែរក្រហមឲ្យប្រុងប្រៀបបើក ការវាយលុក ដើម្បីដណ្តើមកាន់កាប់ក្រុងភ្នំពេញ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នាគណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជាក៏ បានជួបប្រជុំគ្នា ដើម្បីពិភាក្សាអំពីផែនការដែលត្រូវធ្វើ ក្រោយពីដណ្តើមកាន់កាប់ក្រុងភ្នំពេញបានហើយ។ នៅពេលនោះហើយ ដែលពួកមេដឹកនាំខ្មែរក្រហមបានសម្រេចថានឹងជម្លៀសប្រជាជនចេញពី ភ្នំពេញ និងក្រុងធំៗមួយចំនួនផ្សេងទៀត ដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់របបលន់ ណុល។ សម្រាប់ពួកខ្មែរក្រហម អ្នកណាក៏ដោយដែលមិនបានចូលរួមធ្វើបដិវត្តន៍ជាមួយពួកគេ ត្រូវចាត់ទុកថាជា “ខ្មាំង” ទាំងអស់។
“ទឹកឡើងត្រីស៊ីស្រមោច ទឹកហោចស្រមោចស៊ីត្រី”
សេនាប្រមុខលន់ ណុល ប្រធានាធិបតីសាធារណរដ្ឋខ្មែរ
សេនាប្រមុខលន់ ណុល ប្រធានាធិបតីសាធារណរដ្ឋខ្មែរ
រដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិកម្ពុជា បានកាត់ទោសប្រហារជីវិតឥស្សរជន៧រូបនៃរបបសាធារណៈរដ្ឋខ្មែរ ពីបទក្បត់ជាតិ។ ក្នុងចំនោម៧រូបនោះរួមមាន លន់ ណុល សិរិមតៈ អ៊ិន តាំ ចេង ហេង Sosthène Fernandez
លន់ ណុន (ប្អូនប្រុសរបស់លន់ ណុល) និង ឡុង បូរ៉េត។
នៅដើមខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ទាហានខ្មែរក្រហមបានចាប់ផ្តើមធ្វើការបាញ់ផ្លោងលើព្រលានយន្តហោះ ក្រុងភ្នំពេញ ដែលជាហេតុបណ្តាលឲ្យការដឹកជញ្ជូនតាមផ្លូវអាកាសចេញចូលក្រុង ភ្នំពេញក៏ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ទៀត។
នៅសហរដ្ឋអាមេរិកឯណោះវិញ ប្រធានាធិបតី Gerald Ford ដែលបានឡើងមកជំនួសតំណែង លោក Richard Nixon កាល ពីខែសីហា ឆ្នាំ១៩៧៤ បានព្យាយាមស្នើសុំឲ្យសភាអាមេរិកផ្តល់ជំនួយបន្ថែមទៀតដល់ រដ្ឋាភិបាលលន់ ណុល។ ក៏ប៉ុន្តែ សភាអាមេរិកបានច្រានចោលសំណើនេះ។
ថ្ងៃទី១២ មេសា មន្រ្តី និងបុគ្គលិកបម្រើការនៅក្នុងស្ថានទូតអាមេរិកប្រចាំក្រុងភ្នំពេញក៏ បានចាកចេញពីប្រទេសកម្ពុជាតាមឧទ្ធម្ភាចក្រ។ ចំណែក លន់ ណុល និងក្រុមគ្រួសារវិញ បានចាកចេញពីភ្នំពេញតាំងពីថ្ងៃទី១ មេសា ម្ល៉េះ។
ថ្ងៃទី១៣ មេសា ព្រលានយន្តហោះអន្តរជាតិពោធិចិនតុងបានធ្លាក់ក្នុងដៃទាហានខ្មែរ ក្រហម។ ពីរថ្ងៃក្រោយមកទៀត ទាហានខ្មែរក្រហមនៅប៉ែកខាងកើតក៏ដណ្តើមកាន់កាប់បានក្រុងតាខ្មៅ។ ខ្សែក្រវ៉ាត់ការពារក្រុងភ្នំពេញក៏បានដួលរលំ។
យោងតាមលោកស្រី Elizabeth Beckher នៅ ថ្ងៃទី១៦ មេសា រដ្ឋាភិបាលក្រុងភ្នំពេញ ដែលកំពុងស្ថិតក្នុងភាពទ័លច្រក ក៏បានផ្ញើទូរលេខមួយច្បាប់ថ្វាយសម្តេច នរោត្តម សីហនុ ដែលកំពុងគង់នៅក្រុងប៉េកាំង ប្រទេសចិន ស្នើសុំឲ្យមានបទឈប់បាញ់បន្ទាន់មួយ ជាថ្នូរនឹងការថ្វាយអំណាចដល់ព្រះអង្គវិញ។ ប៉ុន្តែ សំណើនេះត្រូវបានសម្តេច នរោត្តម សីហនុ ច្រានចោល។
១៧មេសា មហាជោគជ័យ ប្រជាប្រុសស្រីចាកក្រុងចូលស្រែ
នៅព្រឹកថ្ងៃទី១៧ មេសា ប្រមាណជាម៉ោង ៨ និង៣០នាទី មន្រ្តីជាន់ខ្ពស់មួយចំនួននៃរដ្ឋាភិបាលសាធារណៈរដ្ឋខ្មែរ បានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅពហុកីឡាដ្ឋានជាតិអូឡាំពិច ក្នុងគម្រោងចាកចេញពីទីក្រុងភ្នំពេញតាមឧទ្ធម្ភាចក្រ។ ប៉ុន្តែ មានតែមេដឹកនាំប៉ុន្មានរូបប៉ុណ្ណោះ ដែលបានរត់ចេញពីទីក្រុងភ្នំពេញរួច។ មេដឹកនាំមួយចំនួនធំ ក្នុងនោះរួមមានទាំងនាយករដ្ឋមន្រ្តី ឡុង បូរ៉េត ផងដែរនោះ ត្រូវបានទាហានខ្មែរក្រហមចាប់ខ្លួន និងសម្លាប់ចោល។ អ្នកអង្គម្ចាស់ ស៊ីសុវត្ថិ សិរីមតៈ ដែលបានបដិសេធមិនព្រមចាកចេញពីប្រទេស ក៏ត្រូវបានពួកខ្មែរក្រហមសម្លាប់ចោល នៅថ្ងៃនោះដែរ។
ទាហានខ្មែរក្រហមចូលកាន់កាប់ទីក្រុងភ្នំពេញ ថ្ងៃទី១៧ មេសា ១៩៧៥(រូបថតឯកសារ៖ AFP)
ទាហានខ្មែរក្រហមចូលកាន់កាប់ទីក្រុងភ្នំពេញ ថ្ងៃទី១៧ មេសា ១៩៧៥
(រូបថតឯកសារ៖ AFP)
នៅម៉ោងប្រមាណ ១១ ព្រឹកថ្ងៃទី១៧ មេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ទាហានខ្មែរក្រហម បានធ្វើដំណើរចូលកាន់កាប់ទីក្រុងភ្នំពេញ ក្រោមការអបអរសាទរពីសំណាក់ប្រជាជនដែលរស់នៅទីនោះ។ ក៏ប៉ុន្តែ មិនយូរប៉ុន្មាន អំណរនឹងជ័យជំនះ អំណរនឹងការដែលសង្គ្រាមត្រូវបានបញ្ចប់នេះ ក៏បានរលាយបាត់បង់ទៅវិញ ក្រោយពេល ដែលទាហានខ្មែរក្រហមចាប់ផ្តើមបង្ខំឲ្យប្រជាជនចាកចេញភ្លាមៗពី ទីក្រុងភ្នំពេញ។ អ្នកដែលចចេសមិនព្រមធ្វើតាម ត្រូវទាហានខ្មែរក្រហមបាញ់សម្លាប់ចោល។
របបសាធារណៈរដ្ឋខ្មែរត្រូវបានដួលរលំជាស្ថាពរ ជំនួសមកវិញដោយរបបថ្មីមួយទៀត ដឹកនាំដោយ បក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា ឬខ្មែរក្រហម។
ផែនការ៨ចំណុច មហារុងរឿង មហាលោតផ្លោះ!
សាឡុត ស ហៅប៉ុល ពត លេខាបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា
សាឡុត ស ហៅប៉ុល ពត លេខាបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា
យោងតាមលោក Raoul Jennar
នៅចន្លោះពីថ្ងៃទី២០ ដល់ថ្ងៃទី២៥ ឧសភា ឆ្នាំ១៩៧៥ សាឡុត ស ដែលបានប្តូរឈ្មោះមកជា ប៉ុល ពត និង នួន ជា បានប្រកាសឲ្យដឹងនូវគោលនយោបាយសំខាន់ៗចំនួន៨ចំនុច នៃរបបគ្រប់គ្រងថ្មីនេះ។ គោលនយោបាយទាំងនោះរួមមាន៖
ទី១ ជម្លៀសប្រជាជនចេញពីទីក្រុង ហើយប្រជាជនត្រូវបែងចែកជាពីរប្រភេទ គឺប្រជាជនដែលរស់នៅក្នុងតំបន់រំដោះមុនថ្ងៃ១៧ មេសា ដែលគេឲ្យឈ្មោះថា “ប្រជាជនចាស់” និងប្រជាជនដែលទើបតែជម្លៀសចេញពីទីក្រុង ក្រោយថ្ងៃ១៧ មេសា ដែលគេឲ្យឈ្មោះថា “ប្រជាជនថ្មី” ឬ “ពួក១៧ មេសា”។
ទី២ លុបបំបាត់ចោលនូវសេដ្ឋកិច្ចទីផ្សារ។
ទី៣ លុបបំបាត់ចោលនូវការចាយលុយ។
ទី៤ ព្រះសង្ឃទាំងអស់ត្រូវចាប់ផ្សឹក ហើយបញ្ជូនឲ្យទៅធ្វើស្រែ។
ទី៥ សម្លាប់ចោលទាំងអស់រាល់មន្រ្តីដែលធ្វើការឲ្យរបបលន់ ណុល។
ទី៦ បង្កើតជាសហករណ៍នៅទូទាំងប្រទេស។
ទី៧ បណ្តេញជនជាតិវៀតណាមឲ្យអស់ពីប្រទេសកម្ពុជា។
ទី៨ ដាក់ពង្រាយកងទ័ពនៅតាមព្រំដែន ជាពិសេស ព្រំដែនវៀតណាម។
ក៏ប៉ុន្តែ មកទល់នឹងពេលនោះ របបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ នៅមិនទាន់ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឡើយទេ។ ពួកខ្មែរក្រហមនៅតែបន្តប្រើឈ្មោះ រាជរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិកម្ពុជាដដែល រហូតដល់ដើមឆ្នាំ១៩៧៦ ទើបរបប កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យត្រូវបានបង្កើតឡើងជាផ្លូវការ៕
Saturday, May 16, 2009
រចនាសម្ព័ន្ធគ្រប់គ្រងរដ្ឋនៃកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
រចនាសម្ព័ន្ធគ្រប់គ្រងរដ្ឋនៃកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
អត្ថបទចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 03/01/2009 កែប្រែលើកចុងក្រោយកាលពីថ្ងៃទី 03/01/2009 13:17 ម៉ោងសកល
ពីខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ដល់ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៦ ខ្មែរក្រហមបានកាន់អំណាចក្រោមផ្លាករាជរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិកម្ពុជា ដែលកាលណោះ មានសម្តេច នរោត្តម សីហនុ ជាប្រមុខរដ្ឋ និង ប៉ែន នុត ជានាយករដ្ឋមន្រ្តី។
រាជរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិកម្ពុជាបាន បាត់ឈ្មោះចាប់ពីពេលដែលរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យត្រូវបាន បង្កើតឡើង នៅថ្ងៃទី១៤ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៦។នួន ជា អនុលេខាបក្ស និងជាប្រធានសភាកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ(រូបថតឯកសារ៖ Reuters)
នួន ជា អនុលេខាបក្ស និងជាប្រធានសភាកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
យោងតាមរដ្ឋធម្មនុញ្ញ ដែលបានប្រកាសឲ្យប្រើ កាលពីថ្ងៃទី៥ ខែមករា ឆ្នាំ១៩៧៦ សភាតំណាងប្រជាជន គឺជាអំណាចនីតិបញ្ញត្តិនៃកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ។ សមាជិកសភា ដែលមាន២៥០រូបត្រូវជ្រើសរើសឡើងតាមរយៈការបោះឆ្នោតដោយផ្ទាល់ និងជាសម្ងាត់ សម្រាប់អណត្តិ៥ឆ្នាំ។ ប្រធានសភាតំណាងប្រជាជនកម្ពុជា នៃរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ គឺនួន ជា។ ឈិត ជឿន ហៅម៉ុក គឺជាអនុប្រធានទីមួយ។
គណៈប្រធានរដ្ឋគឺជា ប្រមុខរដ្ឋកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ។ សម្តេច នរោត្តម សីហនុ ដែលជាប្រមុខរាជរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិកម្ពុជា បានបន្តកាន់តំណែងជាប្រមុខរដ្ឋនៃកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ រហូតដល់ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៦។ ក្រោយពីព្រះអង្គលាលែងចេញពីតំណែង ខៀវ សំផន ក៏បានឡើងកាន់តំណែងនេះជំនួសព្រះអង្គ។
យោងតាមលោក Raoul Jennar រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ មានរចនាសម្ព័ន្ធដូចតទៅ៖
សភាតំណាងប្រជាជនបដិវត្តន៍កម្ពុជា
នួន ជា ប្រធាន
ឈិត ជឿន ហៅ ម៉ុក អនុប្រធាន
រដ្ឋាភិបាល
ខៀវ សំផន ប្រមុខរដ្ឋ
ប៉ុល ពត ជានាយករដ្ឋមន្រ្តី
ឈឹម សាមោក ជានាយកខុទ្ទកាល័យនាយករដ្ឋមន្រ្តី
ឧបនាយករដ្ឋមន្រ្តី
អៀង សារី ឧបនាយករដ្ឋមន្រ្តី និងជារដ្ឋមន្រ្តីការបរទេស
សុន សេន ឧបនាយករដ្ឋមន្រ្តី និងជារដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងការពារជាតិ
វន វ៉េត ឧបនាយករដ្ឋមន្រ្តី និងជារដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងសេដ្ឋកិច្ច
រដ្ឋមន្រ្តី
ហ៊ូ នឹម រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងឃោសនាការ និងព័ត៌មាន
អៀង ធីរិទ្ធិ (ប្រពន្ធរបស់ អៀង សារី) ជារដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងសង្គមកិច្ច
យុន យ៉ាត (ប្រពន្ធរបស់ សុន សេន) ជារដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងវប្បធម៌ ងអប់រំ
ជួន ជឿន រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងសុខាភិបាល
កង ចាប រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងយុត្តិធម៌
ចេង អន រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងឧស្សាហកម្ម
នន សួន រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងកសិកម្ម
កុយ ធួន រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម
ជួន ម៉ុម រដ្ឋមន្រ្តីទទួលបន្ទុកផ្នែកវិទ្យាសាស្រ្ត
តូច ភឿន រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងសាធារណការ
សាឡុត ស ហៅប៉ុល ពត លេខាបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា និងនាយករដ្ឋមន្រ្តីកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ(រូបថតឯកសារ៖ Reuters)
សាឡុត ស ហៅប៉ុល ពត លេខាបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា និងនាយករដ្ឋមន្រ្តីកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
(រូបថតឯកសារ៖ Reuters)
ក៏ប៉ុន្តែ នៅក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ អង្គការដែលមានអំណាចលើសអ្វីៗទាំងអស់នោះ គឺបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា ដែលមកទល់នឹងពេលនោះត្រូវពួកខ្មែរក្រហមខ្លួនឯងដាក់ឈ្មោះថា “អង្គការបដិវត្តន៍” ហើយត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅថាជា “អង្គការ”។
នៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធបក្សនេះទៀតសោត គណៈកម្មាធិការតែមួយគត់ដែលមានសិទ្ធិអំណាចធ្វើសេចក្តីសម្រេចចិត្ត នានា អនុម័តគោលនយោបាយរដ្ឋាភិបាល និងលក្ខន្តិកៈផ្សេងៗនោះ គឺគណៈអចិន្រ្តៃយ៍បក្ស ដែលមានសមាជិក៥រូប គឺប៉ុល ពត ជាលេខា នួន ជា ជាអនុលេខា អៀង សារី សោ ភឹម និង វន វ៉េត ជាសមាជិក។
បន្ទាប់ពីគណៈអចិន្រ្តៃយ៍បក្ស អង្គការដែលមានអំណាចលំដាប់ទីពីរក្នុងបក្ស គឺគណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្ស។ សមាជិកគណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្សនេះរួមមាន សមាជិកទាំង៥រូបនៃគណៈអចិន្រ្តៃយ៍ បូកជាមួយនឹងមនុស្សពីរនាក់ទៀតគឺ សុន សេន និង តាម៉ុក។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧ មនុស្សបីរូបផ្សេងទៀតត្រូវបានបញ្ចូលបន្ថែមទៅក្នុងគណៈកម្មាធិការ មជ្ឈិមបក្ស គឺ ខៀវ សំផន ញឹម រស់ និង កែ ពក។
រចនាសម្ព័ន្ធបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា
គណៈអចិន្រ្តៃយ៍ (៥រូប)
ប៉ុល ពត លេខាបក្ស
នួន ជា អនុលេខាបក្ស
អៀង សារី សមាជិក
សោ ភឹម សមាជិក
វន វ៉េត សមាជិក
គណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្ស (១០រូប)
ប៉ុល ពត
នួន ជា
អៀង សារី
សោ ភឹម
វន វ៉េត
សុន សេន
ឈិត ជឿន ហៅម៉ុក
ខៀវ សំផន
ញឹម រស់
កែ ពក
នៅក្នុងចំនោមសមាជិក គណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្សដ៏មានអំណាចនេះ មានតែនួន ជា អៀង សារី និង ខៀវ សំផន ប៉ុណ្ណោះ ដែលនៅរស់រានមានជីវិតរហូតមកទល់សព្វថ្ងៃនេះ។ អ្នកផ្សេងទៀតបានស្លាប់បាត់អស់ទៅហើយ។
វន វ៉េត និងញឹម រស់ ត្រូវបានគេយកទៅសម្លាប់ចោលនៅឆ្នាំ១៩៧៨។ សោ ភឹម បានសម្លាប់ខ្លួនឯងនៅឆ្នាំ១៩៧៨ដែរ។ សុន សេន ត្រូវបាន ប៉ុល ពត បញ្ជាឲ្យគេសម្លាប់ចោលទាំងគ្រួសារនៅឆ្នាំ១៩៩៧។ ក្រោយមក ប៉ុល ពត ខ្លួនឯងត្រូវបានពួកខ្មែរក្រហមគ្នាឯងចាប់ខ្លួនយកមកកាត់ទោសឲ្យ ជាប់គុកអស់មួយជីវិតពីបទធ្វើឃាតលើ សុន សេន នេះ។ ក៏ប៉ុន្តែ ប៉ុល ពត បានស្លាប់ នៅថ្ងៃទី១៥ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៩៨។ ចំណែកតាម៉ុកវិញ ស្លាប់ដោយជម្ងឺនៅឆ្នាំ២០០៦ ក្រោយពីបានជាប់ឃុំនៅក្នុងមន្ទីរឃុំឃាំងនៃតុលាការយោធាកម្ពុជា អស់រយៈពេលប្រមាណ៧ឆ្នាំ។
ក្រៅពីគណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្ស លេខាបក្សប្រចាំភូមិភាគក៏ជាមនុស្សដែលមានអំណាចខ្លាំងដែរនៅក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ៕
អត្ថបទចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 03/01/2009 កែប្រែលើកចុងក្រោយកាលពីថ្ងៃទី 03/01/2009 13:17 ម៉ោងសកល
ពីខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ដល់ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៦ ខ្មែរក្រហមបានកាន់អំណាចក្រោមផ្លាករាជរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិកម្ពុជា ដែលកាលណោះ មានសម្តេច នរោត្តម សីហនុ ជាប្រមុខរដ្ឋ និង ប៉ែន នុត ជានាយករដ្ឋមន្រ្តី។
រាជរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិកម្ពុជាបាន បាត់ឈ្មោះចាប់ពីពេលដែលរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យត្រូវបាន បង្កើតឡើង នៅថ្ងៃទី១៤ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៦។នួន ជា អនុលេខាបក្ស និងជាប្រធានសភាកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ(រូបថតឯកសារ៖ Reuters)
នួន ជា អនុលេខាបក្ស និងជាប្រធានសភាកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
យោងតាមរដ្ឋធម្មនុញ្ញ ដែលបានប្រកាសឲ្យប្រើ កាលពីថ្ងៃទី៥ ខែមករា ឆ្នាំ១៩៧៦ សភាតំណាងប្រជាជន គឺជាអំណាចនីតិបញ្ញត្តិនៃកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ។ សមាជិកសភា ដែលមាន២៥០រូបត្រូវជ្រើសរើសឡើងតាមរយៈការបោះឆ្នោតដោយផ្ទាល់ និងជាសម្ងាត់ សម្រាប់អណត្តិ៥ឆ្នាំ។ ប្រធានសភាតំណាងប្រជាជនកម្ពុជា នៃរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ គឺនួន ជា។ ឈិត ជឿន ហៅម៉ុក គឺជាអនុប្រធានទីមួយ។
គណៈប្រធានរដ្ឋគឺជា ប្រមុខរដ្ឋកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ។ សម្តេច នរោត្តម សីហនុ ដែលជាប្រមុខរាជរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិកម្ពុជា បានបន្តកាន់តំណែងជាប្រមុខរដ្ឋនៃកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ រហូតដល់ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៦។ ក្រោយពីព្រះអង្គលាលែងចេញពីតំណែង ខៀវ សំផន ក៏បានឡើងកាន់តំណែងនេះជំនួសព្រះអង្គ។
យោងតាមលោក Raoul Jennar រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ មានរចនាសម្ព័ន្ធដូចតទៅ៖
សភាតំណាងប្រជាជនបដិវត្តន៍កម្ពុជា
នួន ជា ប្រធាន
ឈិត ជឿន ហៅ ម៉ុក អនុប្រធាន
រដ្ឋាភិបាល
ខៀវ សំផន ប្រមុខរដ្ឋ
ប៉ុល ពត ជានាយករដ្ឋមន្រ្តី
ឈឹម សាមោក ជានាយកខុទ្ទកាល័យនាយករដ្ឋមន្រ្តី
ឧបនាយករដ្ឋមន្រ្តី
អៀង សារី ឧបនាយករដ្ឋមន្រ្តី និងជារដ្ឋមន្រ្តីការបរទេស
សុន សេន ឧបនាយករដ្ឋមន្រ្តី និងជារដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងការពារជាតិ
វន វ៉េត ឧបនាយករដ្ឋមន្រ្តី និងជារដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងសេដ្ឋកិច្ច
រដ្ឋមន្រ្តី
ហ៊ូ នឹម រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងឃោសនាការ និងព័ត៌មាន
អៀង ធីរិទ្ធិ (ប្រពន្ធរបស់ អៀង សារី) ជារដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងសង្គមកិច្ច
យុន យ៉ាត (ប្រពន្ធរបស់ សុន សេន) ជារដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងវប្បធម៌ ងអប់រំ
ជួន ជឿន រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងសុខាភិបាល
កង ចាប រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងយុត្តិធម៌
ចេង អន រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងឧស្សាហកម្ម
នន សួន រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងកសិកម្ម
កុយ ធួន រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម
ជួន ម៉ុម រដ្ឋមន្រ្តីទទួលបន្ទុកផ្នែកវិទ្យាសាស្រ្ត
តូច ភឿន រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងសាធារណការ
សាឡុត ស ហៅប៉ុល ពត លេខាបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា និងនាយករដ្ឋមន្រ្តីកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ(រូបថតឯកសារ៖ Reuters)
សាឡុត ស ហៅប៉ុល ពត លេខាបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា និងនាយករដ្ឋមន្រ្តីកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
(រូបថតឯកសារ៖ Reuters)
ក៏ប៉ុន្តែ នៅក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ អង្គការដែលមានអំណាចលើសអ្វីៗទាំងអស់នោះ គឺបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា ដែលមកទល់នឹងពេលនោះត្រូវពួកខ្មែរក្រហមខ្លួនឯងដាក់ឈ្មោះថា “អង្គការបដិវត្តន៍” ហើយត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅថាជា “អង្គការ”។
នៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធបក្សនេះទៀតសោត គណៈកម្មាធិការតែមួយគត់ដែលមានសិទ្ធិអំណាចធ្វើសេចក្តីសម្រេចចិត្ត នានា អនុម័តគោលនយោបាយរដ្ឋាភិបាល និងលក្ខន្តិកៈផ្សេងៗនោះ គឺគណៈអចិន្រ្តៃយ៍បក្ស ដែលមានសមាជិក៥រូប គឺប៉ុល ពត ជាលេខា នួន ជា ជាអនុលេខា អៀង សារី សោ ភឹម និង វន វ៉េត ជាសមាជិក។
បន្ទាប់ពីគណៈអចិន្រ្តៃយ៍បក្ស អង្គការដែលមានអំណាចលំដាប់ទីពីរក្នុងបក្ស គឺគណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្ស។ សមាជិកគណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្សនេះរួមមាន សមាជិកទាំង៥រូបនៃគណៈអចិន្រ្តៃយ៍ បូកជាមួយនឹងមនុស្សពីរនាក់ទៀតគឺ សុន សេន និង តាម៉ុក។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧ មនុស្សបីរូបផ្សេងទៀតត្រូវបានបញ្ចូលបន្ថែមទៅក្នុងគណៈកម្មាធិការ មជ្ឈិមបក្ស គឺ ខៀវ សំផន ញឹម រស់ និង កែ ពក។
រចនាសម្ព័ន្ធបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា
គណៈអចិន្រ្តៃយ៍ (៥រូប)
ប៉ុល ពត លេខាបក្ស
នួន ជា អនុលេខាបក្ស
អៀង សារី សមាជិក
សោ ភឹម សមាជិក
វន វ៉េត សមាជិក
គណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្ស (១០រូប)
ប៉ុល ពត
នួន ជា
អៀង សារី
សោ ភឹម
វន វ៉េត
សុន សេន
ឈិត ជឿន ហៅម៉ុក
ខៀវ សំផន
ញឹម រស់
កែ ពក
នៅក្នុងចំនោមសមាជិក គណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្សដ៏មានអំណាចនេះ មានតែនួន ជា អៀង សារី និង ខៀវ សំផន ប៉ុណ្ណោះ ដែលនៅរស់រានមានជីវិតរហូតមកទល់សព្វថ្ងៃនេះ។ អ្នកផ្សេងទៀតបានស្លាប់បាត់អស់ទៅហើយ។
វន វ៉េត និងញឹម រស់ ត្រូវបានគេយកទៅសម្លាប់ចោលនៅឆ្នាំ១៩៧៨។ សោ ភឹម បានសម្លាប់ខ្លួនឯងនៅឆ្នាំ១៩៧៨ដែរ។ សុន សេន ត្រូវបាន ប៉ុល ពត បញ្ជាឲ្យគេសម្លាប់ចោលទាំងគ្រួសារនៅឆ្នាំ១៩៩៧។ ក្រោយមក ប៉ុល ពត ខ្លួនឯងត្រូវបានពួកខ្មែរក្រហមគ្នាឯងចាប់ខ្លួនយកមកកាត់ទោសឲ្យ ជាប់គុកអស់មួយជីវិតពីបទធ្វើឃាតលើ សុន សេន នេះ។ ក៏ប៉ុន្តែ ប៉ុល ពត បានស្លាប់ នៅថ្ងៃទី១៥ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៩៨។ ចំណែកតាម៉ុកវិញ ស្លាប់ដោយជម្ងឺនៅឆ្នាំ២០០៦ ក្រោយពីបានជាប់ឃុំនៅក្នុងមន្ទីរឃុំឃាំងនៃតុលាការយោធាកម្ពុជា អស់រយៈពេលប្រមាណ៧ឆ្នាំ។
ក្រៅពីគណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្ស លេខាបក្សប្រចាំភូមិភាគក៏ជាមនុស្សដែលមានអំណាចខ្លាំងដែរនៅក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ៕
បដិវត្តន៍ខ្មែរក្រហមក្រោយរដ្ឋប្រហារឆ្នាំ១៩៧០
បដិវត្តន៍ខ្មែរក្រហមក្រោយរដ្ឋប្រហារឆ្នាំ១៩៧០
អត្ថបទចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 28/11/2008 កែប្រែលើកចុងក្រោយកាលពីថ្ងៃទី 06/12/2008 14:48 ម៉ោងសកល
ចាប់តាំង ពីបានសម្រេចចិត្តបើកការតស៊ូដោយប្រដាប់អាវុធ នៅឆ្នាំ១៩៦៧ រហូតមកទល់នឹងឆ្នាំ១៩៧០ ពួកខ្មែរក្រហមមានទាហានតិចតួចបំផុត។ ទាហានទាំងនោះសោតក៏មិនបានទទួលការហ្វឹកហ្វឺន និងបំពាក់អាវុធយុទ្ធភ័ណ្ឌអ្វីធំដុំដែរ។
ក៏ ប៉ុន្តែ ក្រោយពេលដែលពួកខ្មែរក្រហម ទៅចូលរួមក្នុង រណសិរ្សរួបរួមជាតិកម្ពុជា ដែលបង្កើតឡើងដោយសម្តេច នរោត្តម សីហនុ ក្រោយពីព្រះអង្គត្រូវបានគេទម្លាក់ពីអំណាចមក កងទ័ពខ្មែរក្រហមបានទទួលការឧបត្ថម្ភគាំទ្រយ៉ាងពេញទំហឹងពីសំណាក់ ប្រជាជនកម្ពុជាផង និងពីសំណាក់ប្រទេសចិន និងវៀតណាមផង។សម្តេចនរោត្តម សីហនុ ជួបប្រជុំជាមួយមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម នៅឆ្នាំ១៩៧៣
សម្តេចនរោត្តម សីហនុ ជួបប្រជុំជាមួយមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម នៅឆ្នាំ១៩៧៣
ពីសត្រូវក្លាយមកជាមិត្ត
នៅ ថ្ងៃទី១៨ ខែមិនា ឆ្នាំ១៩៧០ ក្នុងពេលដែលសម្តេច នរោត្តម សីហនុ កំពុងធ្វើទស្សនកិច្ចនៅទីក្រុងម៉ូស្គូ សហភាពសូវៀត លន់ ណុល និងអ្នកអង្គម្ចាស់ ស៊ីសុវត្ថិ សិរិមតៈ បានរៀបចំឲ្យរដ្ឋសភាជាតិធ្វើការបោះឆ្នោតទម្លាក់ព្រះអង្គចេញពី តំណែងជាប្រមុខរដ្ឋ។
ចាកចេញពីម៉ូស្គូ សម្តេច នរោត្តម សីហនុ បានធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅទីក្រុងប៉េកាំង ប្រទេសចិន។ នៅក្នុងអំឡុងពេលនោះ គណៈប្រតិភូមួយក្រុមរបស់បក្សកុម្មុយនីស្តកម្ពុជា ដឹកនាំដោយ សាឡុត ស (ប៉ុល ពត) ដែលទើបតែបញ្ចប់ទស្សនកិច្ចនៅទីក្រុងហាណូយ ក៏កំពុងស្ថិតនៅក្រុងប៉េកាំងដែរ។ ក៏ប៉ុន្តែ យោងតាមអត្ថបទដែលចុះផ្សាយនៅលើគេហទំព័ររបស់ព្រះបាទ នរោត្តម សីហនុ ព្រះអង្គបានអះអាងថា ព្រះអង្គមិនបានជួបជាមួយនឹងសាឡុត ស ទេ នៅប៉េកាំងនោះ។
នៅថ្ងៃទី២៣ ខែមិនា ឆ្នាំ១៩៧០ ដោយមានការគាំទ្រពីសំណាក់ប្រទេសចិន និងវៀតណាមខាងជើង សម្តេច នរោត្តម សីហនុ បានប្រកាសបង្កើតរណសិរ្សរួបរួមជាតិកម្ពុជាមួយ ហើយព្រះអង្គបានអំពាវនាវឲ្យប្រជាជនកម្ពុជារត់ចូលព្រៃកាន់អាវុធ ដើម្បីតស៊ូប្រឆាំងនឹងរបប លន់ ណុល។ ខ្មែរក្រហម ដែលជាអតីតគូសត្រូវរបស់ព្រះអង្គក៏បានចូលរួមក្នុងរណសិរ្សរួបរួម ជាតិនេះដែរ។
ចិន ជើងមួយចង់ជាន់ទូកពីរ
បើយោងតាមលោកស្រី Elizqbeth Becker ក្នុងសៀវភៅ ដែលមានចំនងជើងថា “ទឹកភ្នែកកម្ពុជា” (Les larmes du Cambodge) ចិន ដែលបានសម្តែងការគាំទ្រដល់សម្តេច នរោត្តម សីហនុ និងពួកខ្មែរក្រហមនោះ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា បែរជាបានបញ្ជូនតំណាងពិសេសរបស់ខ្លួនឲ្យមកចរចាជាមួយ លន់ ណុលទៅវិញ។ ក្នុងការចរចានោះ ចិនបានសន្យាថានឹងទទួលស្គាល់រដ្ឋាភិបាល លន់ ណុល ប្រសិនបើគាត់យល់ព្រមតាមល័ក្ខខ័ណ្ឌចំនួនបី។ ទីមួយ អនុញ្ញាតិឲ្យចិនដឹកជញ្ជូនសព្វាវុធឆ្លងកាត់ប្រទេសកម្ពុជា ដើម្បីយកទៅឲ្យពួកកុម្មុយនិស្តវៀតណាម។ ទីពីរ អនុញ្ញាតិឲ្យវៀតណាមតាំងទ័ពនៅលើទឹកដីកម្ពុជា។ និងទីបី ចេញសេចក្តីថ្លែងការណ៍មួយ សម្តែងការគាំទ្រជាផ្លូវការដល់ពួកកុម្មុយនីស្តវៀតណាម។
ឥរិយាបថ របស់ចិននេះបង្ហាញថា អាទិភាពរបស់រដ្ឋាភិបាលក្រុងប៉េកាំងនៅពេលនោះគឺបដិវត្តន៍របស់ពួក កុម្មុយនិស្តវៀតណាម មិនមែនកុម្មុយនិស្តខ្មែរនោះទេ។ ក្រុងប៉េកាំងនឹងសុខចិត្តបោះបង់ចោល រណសិរ្សរួបរួមជាតិកម្ពុជា ហើយមកគាំទ្ររដ្ឋាភិបាល លន់ ណុល វិញ ប្រសិនបើរដ្ឋាភិបាលនេះយល់ព្រមគាំទ្របដិវត្តន៍វៀតណាម។ នេះក៏ព្រោះតែចិនយល់ថា ពួកកុម្មុយនិស្តវៀតណាមមានកម្លាំងមាំមួនជាងពួកកុម្មុយនិស្តខ្មែរ ក្នុងការទប់ទល់ជាមួយអាមេរិក។
ក៏ប៉ុន្តែ ដោយ លន់ ណុល បដិសេធមិនទទួលយកល័ក្ខខ័ណ្ឌទាំងបីខាងលើនេះ ក្រុងប៉េកាំងក៏បានផ្តាច់ទំនាក់ទំនងការទូតជាមួយរដ្ឋាភិបាល សាធារណរដ្ឋខ្មែរ ហើយប្រកាសទទួលស្គាល់ រាជរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិកម្ពុជា របស់សម្តេច នរោត្តម សីហនុ ដែលបានបង្កើត នៅថ្ងៃទី៥ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៧០។
ប្រជាប្រិយភាពសម្តេច នរោត្តម សីហនុ ចំណេញដល់ពួកខ្មែរក្រហម
ការចូលរួមក្នុងរាជរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិកម្ពុជា ធ្វើឲ្យពួកខ្មែរក្រហមទទួលបាននូវផលចំណេញពីរ។
ទីមួយ ក្រោមផ្លាករដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិ ដែលមានសម្តេច នរោត្តម សីហនុ ជាប្រមុខ ពួកខ្មែរក្រហមទទួលនូវការគាំទ្រយ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់ប្រជាជន កម្ពុជា ដែលគាំទ្រព្រះអង្គ។ សាឡុត ស ដែលធ្លាប់តែជាជនបះបោរមួយរូបលាក់ខ្លួនពីការតាមចាប់ពីសំណាក់ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជានោះ បានក្លាយទៅជាមេបញ្ជាការកងទ័ពនៃរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិដ៏មាន ប្រជាប្រិយនេះ។
ទីពីរ ចលនាខ្មែរក្រហម នៅពេលនេះ បានទទួលនូវការឧបត្ថម្ភគាំទ្រយ៉ាងពេញទំហឹងពីសំណាក់ប្រទេសចិន និងវៀតណាមខាងជើង។ សូមរំលឹកថា កាលពីមុន វៀតណាមជួយដល់ពួកខ្មែរក្រហមត្រឹមតែផ្តល់កន្លែងលាក់ខ្លួនពីការ តាមប្រមាញ់ពីសំណាក់ទាហានរដ្ឋាភិបាលសង្គមរាស្រ្តនិយមប៉ុណ្ណោះ។ តែចាប់ពីពេលខ្មែរក្រហមបានចូលរួមជាមួយរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិ កម្ពុជា កងទ័ពវៀតណាម ដែលកាលណោះត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ថា ជាកងទ័ពខ្លាំងជាងគេបំផុតនៅតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍នោះ ថែមទាំងបានជួយច្បាំងនឹងទាហានលន់ ណុល ជំនួសពួកខ្មែរក្រហមទៀតផង។
ក្រោយ ពេលត្រលប់ពីប៉េកាំងមកដល់រតនគិរីវិញ សាឡុត ស បានសម្រេចប្តូរស្នាក់ការកណ្តាលបក្សទៅកាន់ស្រុកសន្ទុក ខេត្តកំពង់ធំវិញ។ ចាប់តាំងពីពេលចាប់ផ្តើមធ្វើបដិវត្តន៍មក ទើបតែពេលនោះទេ ដែល សាឡុត ស សម្លឹងឃើញនូវឱកាសដែលខ្លួនអាចដណ្តើមកាន់អំណាចនៅកម្ពុជាបាន។
នៅ ចុងឆ្នាំ១៩៧០ ក្រុមខ្មែរកុម្មុយនិស្តដែលបានភៀសខ្លួនទៅវៀតណាមកាលពីឆ្នាំ១៩៥៤ ក៏បានវិលត្រលប់មកកម្ពុជាវិញ ដើម្បីចូលរួមធ្វើបដិវត្តន៍ជាមួយនឹងខ្មែរកុម្មុយនិស្តក្នុងស្រុក។ ប៉ុន្តែ ក្រុមខ្មែរហាណូយនៅពេលនោះមិនត្រូវបានគេផ្តល់តំណែងក្នុងជួរ ថ្នាក់ដឹកនាំបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជានោះទេ។ តំណែងសំខាន់ៗនៅតែស្ថិតក្នុងកណ្តាប់ដៃក្រុមខ្មែរក្រហមស្និទ្ធនឹង សាឡុត ស ដដែល។
សម្ព័ន្ធភាពល្អូកល្អឺនចាក់ទឹកមិនលេច រវាងពួកកុម្មុយនិស្តវៀតណាម និងពួកកុម្មុយនិស្តខ្មែរមានរយៈពេលតែបីឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៣ សម្ព័ន្ធភាពរវាងខ្មែរក្រហម និងវៀតណាមក៏បានឈានមកដល់ទីបញ្ចប់៕
អត្ថបទចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 28/11/2008 កែប្រែលើកចុងក្រោយកាលពីថ្ងៃទី 06/12/2008 14:48 ម៉ោងសកល
ចាប់តាំង ពីបានសម្រេចចិត្តបើកការតស៊ូដោយប្រដាប់អាវុធ នៅឆ្នាំ១៩៦៧ រហូតមកទល់នឹងឆ្នាំ១៩៧០ ពួកខ្មែរក្រហមមានទាហានតិចតួចបំផុត។ ទាហានទាំងនោះសោតក៏មិនបានទទួលការហ្វឹកហ្វឺន និងបំពាក់អាវុធយុទ្ធភ័ណ្ឌអ្វីធំដុំដែរ។
ក៏ ប៉ុន្តែ ក្រោយពេលដែលពួកខ្មែរក្រហម ទៅចូលរួមក្នុង រណសិរ្សរួបរួមជាតិកម្ពុជា ដែលបង្កើតឡើងដោយសម្តេច នរោត្តម សីហនុ ក្រោយពីព្រះអង្គត្រូវបានគេទម្លាក់ពីអំណាចមក កងទ័ពខ្មែរក្រហមបានទទួលការឧបត្ថម្ភគាំទ្រយ៉ាងពេញទំហឹងពីសំណាក់ ប្រជាជនកម្ពុជាផង និងពីសំណាក់ប្រទេសចិន និងវៀតណាមផង។សម្តេចនរោត្តម សីហនុ ជួបប្រជុំជាមួយមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម នៅឆ្នាំ១៩៧៣
សម្តេចនរោត្តម សីហនុ ជួបប្រជុំជាមួយមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម នៅឆ្នាំ១៩៧៣
ពីសត្រូវក្លាយមកជាមិត្ត
នៅ ថ្ងៃទី១៨ ខែមិនា ឆ្នាំ១៩៧០ ក្នុងពេលដែលសម្តេច នរោត្តម សីហនុ កំពុងធ្វើទស្សនកិច្ចនៅទីក្រុងម៉ូស្គូ សហភាពសូវៀត លន់ ណុល និងអ្នកអង្គម្ចាស់ ស៊ីសុវត្ថិ សិរិមតៈ បានរៀបចំឲ្យរដ្ឋសភាជាតិធ្វើការបោះឆ្នោតទម្លាក់ព្រះអង្គចេញពី តំណែងជាប្រមុខរដ្ឋ។
ចាកចេញពីម៉ូស្គូ សម្តេច នរោត្តម សីហនុ បានធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅទីក្រុងប៉េកាំង ប្រទេសចិន។ នៅក្នុងអំឡុងពេលនោះ គណៈប្រតិភូមួយក្រុមរបស់បក្សកុម្មុយនីស្តកម្ពុជា ដឹកនាំដោយ សាឡុត ស (ប៉ុល ពត) ដែលទើបតែបញ្ចប់ទស្សនកិច្ចនៅទីក្រុងហាណូយ ក៏កំពុងស្ថិតនៅក្រុងប៉េកាំងដែរ។ ក៏ប៉ុន្តែ យោងតាមអត្ថបទដែលចុះផ្សាយនៅលើគេហទំព័ររបស់ព្រះបាទ នរោត្តម សីហនុ ព្រះអង្គបានអះអាងថា ព្រះអង្គមិនបានជួបជាមួយនឹងសាឡុត ស ទេ នៅប៉េកាំងនោះ។
នៅថ្ងៃទី២៣ ខែមិនា ឆ្នាំ១៩៧០ ដោយមានការគាំទ្រពីសំណាក់ប្រទេសចិន និងវៀតណាមខាងជើង សម្តេច នរោត្តម សីហនុ បានប្រកាសបង្កើតរណសិរ្សរួបរួមជាតិកម្ពុជាមួយ ហើយព្រះអង្គបានអំពាវនាវឲ្យប្រជាជនកម្ពុជារត់ចូលព្រៃកាន់អាវុធ ដើម្បីតស៊ូប្រឆាំងនឹងរបប លន់ ណុល។ ខ្មែរក្រហម ដែលជាអតីតគូសត្រូវរបស់ព្រះអង្គក៏បានចូលរួមក្នុងរណសិរ្សរួបរួម ជាតិនេះដែរ។
ចិន ជើងមួយចង់ជាន់ទូកពីរ
បើយោងតាមលោកស្រី Elizqbeth Becker ក្នុងសៀវភៅ ដែលមានចំនងជើងថា “ទឹកភ្នែកកម្ពុជា” (Les larmes du Cambodge) ចិន ដែលបានសម្តែងការគាំទ្រដល់សម្តេច នរោត្តម សីហនុ និងពួកខ្មែរក្រហមនោះ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា បែរជាបានបញ្ជូនតំណាងពិសេសរបស់ខ្លួនឲ្យមកចរចាជាមួយ លន់ ណុលទៅវិញ។ ក្នុងការចរចានោះ ចិនបានសន្យាថានឹងទទួលស្គាល់រដ្ឋាភិបាល លន់ ណុល ប្រសិនបើគាត់យល់ព្រមតាមល័ក្ខខ័ណ្ឌចំនួនបី។ ទីមួយ អនុញ្ញាតិឲ្យចិនដឹកជញ្ជូនសព្វាវុធឆ្លងកាត់ប្រទេសកម្ពុជា ដើម្បីយកទៅឲ្យពួកកុម្មុយនិស្តវៀតណាម។ ទីពីរ អនុញ្ញាតិឲ្យវៀតណាមតាំងទ័ពនៅលើទឹកដីកម្ពុជា។ និងទីបី ចេញសេចក្តីថ្លែងការណ៍មួយ សម្តែងការគាំទ្រជាផ្លូវការដល់ពួកកុម្មុយនីស្តវៀតណាម។
ឥរិយាបថ របស់ចិននេះបង្ហាញថា អាទិភាពរបស់រដ្ឋាភិបាលក្រុងប៉េកាំងនៅពេលនោះគឺបដិវត្តន៍របស់ពួក កុម្មុយនិស្តវៀតណាម មិនមែនកុម្មុយនិស្តខ្មែរនោះទេ។ ក្រុងប៉េកាំងនឹងសុខចិត្តបោះបង់ចោល រណសិរ្សរួបរួមជាតិកម្ពុជា ហើយមកគាំទ្ររដ្ឋាភិបាល លន់ ណុល វិញ ប្រសិនបើរដ្ឋាភិបាលនេះយល់ព្រមគាំទ្របដិវត្តន៍វៀតណាម។ នេះក៏ព្រោះតែចិនយល់ថា ពួកកុម្មុយនិស្តវៀតណាមមានកម្លាំងមាំមួនជាងពួកកុម្មុយនិស្តខ្មែរ ក្នុងការទប់ទល់ជាមួយអាមេរិក។
ក៏ប៉ុន្តែ ដោយ លន់ ណុល បដិសេធមិនទទួលយកល័ក្ខខ័ណ្ឌទាំងបីខាងលើនេះ ក្រុងប៉េកាំងក៏បានផ្តាច់ទំនាក់ទំនងការទូតជាមួយរដ្ឋាភិបាល សាធារណរដ្ឋខ្មែរ ហើយប្រកាសទទួលស្គាល់ រាជរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិកម្ពុជា របស់សម្តេច នរោត្តម សីហនុ ដែលបានបង្កើត នៅថ្ងៃទី៥ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៧០។
ប្រជាប្រិយភាពសម្តេច នរោត្តម សីហនុ ចំណេញដល់ពួកខ្មែរក្រហម
ការចូលរួមក្នុងរាជរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិកម្ពុជា ធ្វើឲ្យពួកខ្មែរក្រហមទទួលបាននូវផលចំណេញពីរ។
ទីមួយ ក្រោមផ្លាករដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិ ដែលមានសម្តេច នរោត្តម សីហនុ ជាប្រមុខ ពួកខ្មែរក្រហមទទួលនូវការគាំទ្រយ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់ប្រជាជន កម្ពុជា ដែលគាំទ្រព្រះអង្គ។ សាឡុត ស ដែលធ្លាប់តែជាជនបះបោរមួយរូបលាក់ខ្លួនពីការតាមចាប់ពីសំណាក់ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជានោះ បានក្លាយទៅជាមេបញ្ជាការកងទ័ពនៃរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិដ៏មាន ប្រជាប្រិយនេះ។
ទីពីរ ចលនាខ្មែរក្រហម នៅពេលនេះ បានទទួលនូវការឧបត្ថម្ភគាំទ្រយ៉ាងពេញទំហឹងពីសំណាក់ប្រទេសចិន និងវៀតណាមខាងជើង។ សូមរំលឹកថា កាលពីមុន វៀតណាមជួយដល់ពួកខ្មែរក្រហមត្រឹមតែផ្តល់កន្លែងលាក់ខ្លួនពីការ តាមប្រមាញ់ពីសំណាក់ទាហានរដ្ឋាភិបាលសង្គមរាស្រ្តនិយមប៉ុណ្ណោះ។ តែចាប់ពីពេលខ្មែរក្រហមបានចូលរួមជាមួយរដ្ឋាភិបាលរួបរួមជាតិ កម្ពុជា កងទ័ពវៀតណាម ដែលកាលណោះត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ថា ជាកងទ័ពខ្លាំងជាងគេបំផុតនៅតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍នោះ ថែមទាំងបានជួយច្បាំងនឹងទាហានលន់ ណុល ជំនួសពួកខ្មែរក្រហមទៀតផង។
ក្រោយ ពេលត្រលប់ពីប៉េកាំងមកដល់រតនគិរីវិញ សាឡុត ស បានសម្រេចប្តូរស្នាក់ការកណ្តាលបក្សទៅកាន់ស្រុកសន្ទុក ខេត្តកំពង់ធំវិញ។ ចាប់តាំងពីពេលចាប់ផ្តើមធ្វើបដិវត្តន៍មក ទើបតែពេលនោះទេ ដែល សាឡុត ស សម្លឹងឃើញនូវឱកាសដែលខ្លួនអាចដណ្តើមកាន់អំណាចនៅកម្ពុជាបាន។
នៅ ចុងឆ្នាំ១៩៧០ ក្រុមខ្មែរកុម្មុយនិស្តដែលបានភៀសខ្លួនទៅវៀតណាមកាលពីឆ្នាំ១៩៥៤ ក៏បានវិលត្រលប់មកកម្ពុជាវិញ ដើម្បីចូលរួមធ្វើបដិវត្តន៍ជាមួយនឹងខ្មែរកុម្មុយនិស្តក្នុងស្រុក។ ប៉ុន្តែ ក្រុមខ្មែរហាណូយនៅពេលនោះមិនត្រូវបានគេផ្តល់តំណែងក្នុងជួរ ថ្នាក់ដឹកនាំបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជានោះទេ។ តំណែងសំខាន់ៗនៅតែស្ថិតក្នុងកណ្តាប់ដៃក្រុមខ្មែរក្រហមស្និទ្ធនឹង សាឡុត ស ដដែល។
សម្ព័ន្ធភាពល្អូកល្អឺនចាក់ទឹកមិនលេច រវាងពួកកុម្មុយនិស្តវៀតណាម និងពួកកុម្មុយនិស្តខ្មែរមានរយៈពេលតែបីឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៣ សម្ព័ន្ធភាពរវាងខ្មែរក្រហម និងវៀតណាមក៏បានឈានមកដល់ទីបញ្ចប់៕
ភូមិសាស្រ្តរដ្ឋបាលនៃកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
ភូមិសាស្រ្តរដ្ឋបាលនៃកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
អត្ថបទចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 03/01/2009 កែប្រែលើកចុងក្រោយកាលពីថ្ងៃទី 03/01/2009 14:13 ម៉ោងសកល
នៅ ក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ ប្រទេសកម្ពុជាមិនត្រូវបានបែងចែកជាខេត្ត-ក្រុងនោះទេ តែត្រូវបែងចែកចេញជាភូមិភាគ និងតំបន់វិញ។ លេខាបក្សប្រចាំភូមិភាគ ភាគច្រើនសុទ្ធតែជាសមាជិក គណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា ហើយគឺជាស្តេចត្រាញ់នៅក្នុងភូមិភាគ ដែលពួកគេកាន់កាប់។ពួកខ្មែរក្រហមបានធ្វើការបែងចែកទឹកដីប្រទេសកម្ពុជាជាភូមិភាគ តាំងពីមុនឆ្នាំ១៩៧៥ម៉្លេះ។ ភូមិភាគនីមួយៗ គឺជាការយកខេត្តពីរឬច្រើន ឬកាត់យកខេត្តនេះខ្លះ ខេត្តនោះខ្លះ មកដាក់បញ្ចូលគ្នា។ ភូមិភាគនីមួយៗត្រូវបែងចែកជាតំបន់ ហើយតំបន់នីមួយៗត្រូវបែងចែកជាស្រុក ឃុំ និងសហករណ៍បន្តទៀត។
នៅតាមភូមិភាគនីមួយៗ លេខាបក្សប្រចាំភូមិភាគគឺជាអ្នកមានអំណាចសម្រេចលើអ្វីៗទាំងអស់ នៅក្នុងភូមិភាគរបស់ខ្លួន។ អ្នកដែលមានអំណាចបន្ទាប់ពីភូមិភាគ គឺសហករណ៍។ សហករណ៍នីមួយៗដឹកនាំដោយ ប្រធានសហករណ៍មួយរូប និងសហការី២រូបផ្សេងទៀត។ យោងតាមលោក David Chandler សហករណ៍ មានអំណាចធ្វើសេចក្តីសម្រេចលើអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងរង្វង់ដែនដី របស់ខ្លួន ដូចជា ការកំណត់របបចំណីអាហារ ទំហំការងារដែលប្រជាជនត្រូវបំពេញ ឬ កំណត់ថាកុមារណាដែលត្រូវដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងកងចល័ត ជាដើម ។ល។
នៅឆ្នាំ១៩៧៦ កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យត្រូវបានបែងចែកជា៧ភូមិភាគ ដែលរួមមាន ៣២តំបន់។
១ ភូមិភាគនិរតី ឬភូមិភាគ៤០៥
យោងតាមលោកស្រី Elizabeth Becker ភូមិភាគ និរតីគឺជាភូមិភាគធំជាងគេ មានប្រជាជនក្រីក្រជាងគេ ប៉ុន្តែ មានកងទ័ពខ្លាំងជាងគេ។ លេខាភូមិភាគនិរតី គឺឈិត ជឿន ហៅតាម៉ុក។ ភូមិភាគនេះរួមមានខេត្តកំពត និងខេត្តតាកែវទាំងមូល ស្រុកពីរក្នុងខេត្តកំពង់ស្ពឺ គឺស្រុកសំរោងទង និងស្រុកគងពិសី និងស្រុកប្រាំក្នុងខេត្តកណ្តាល គឺស្រុកកណ្តាលស្ទឹង ស្រុកស្អាង ស្រុកកោះធំ ស្រុកកៀនស្វាយ និងស្រុកលើកដែក។ ភូមិភាគនេះចែកចេញជាបួនតំបន់ គឺតំបន់១៣ តំបន់៣៣ តំបន់៣៥ និងតំបន់២៥។
ទី២ ភូមិភាគបូព៌ា ឬភូមិភាគ២០៣
ភូមិភាគ នេះដឹកនាំដោយ សោ ភឹម ដែលបានធ្វើអត្តឃាត នៅឆ្នាំ១៩៧៨ នៅពេលដែលប៉ុល ពត បញ្ជូនទាហានឲ្យមកចាប់ខ្លួន។ ភូមិភាគនេះរួមមាន ខេត្តព្រៃវែង និងខេត្តស្វាយរៀងទាំងមូល ស្រុកទាំងអស់ដែលស្ថិតនៅត្រើយខាងកើតទន្លេរមេគង្គ ក្នុងខេត្តកំពង់ចាម ស្រុកឆ្លូងក្នុងខេត្តក្រចេះ និងស្រុកបីទៀតក្នុងខេត្តកណ្តាល គឺស្រុកខ្សាច់កណ្តាល ស្រុកល្វាឯម និងស្រុកមុខកំពូល។ ភូមិភាគនេះចែកចេញជា៥តំបន់ គឺតំបន់២០ តំបន់២១ តំបន់២២ តំបន់២៣ និងតំបន់២៥។
ទី៣ ភូមិភាគពាយ័ព្យ ឬភូមិភាគ៥៦០
លេខា ភូមិភាគពាយ័ព្យ គឺញឹម រស់។ ភូមិភាគនេះរួមមានខេត្តពោធិសាត់ និងបាត់ដំបងទាំងមូល ហើយចែកចេញជា៧តំបន់ ពីតំបន់១ ដល់តំបន់៧។
ទី៤ ភូមិភាគឧត្តរ ឬភូមិភាគ៣០៣
ចាប់ពីឆ្នាំ១៩៧០ រហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧៦ ភូមិភាគនេះដឹកនាំដោយ កុយ ធួន ហៅ ធុច។ ក្រោយពី កុយ ធួន ត្រូវបានតែងតាំងជារដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម នៅឆ្នាំ១៩៧៦ កែ ពក ត្រូវបានតែងតាំងជាលេខាភូមិភាគនេះជំនួស កុយ ធួន។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧ ភូមិភាគឧត្តរនេះ ត្រូវបានប្តូរឈ្មោះទៅភូមិភាគកណ្តាលវិញ។ ចំណែកភូមិភាគភូមិភាគឧត្តរចាស់ត្រូវបានរើទីតាំងទៅតាំងនៅខេត្ត ខេត្តសៀមរាប ឧត្តរមានជ័យ និងខេត្តព្រះវិហារវិញ។ ភូមិភាគឧត្តរថ្មីនេះដឹកនាំដោយ កង ចាប។
ទី៥ ភូមិភាគកណ្តាល
គឺ ជាភូមិភាគបង្កើតថ្មី ដោយមានទីតាំងនៅត្រង់ភូមិភាគឧត្តរចាស់ ពោលគឺរួមមានខេត្តកំពង់ធំទាំងមូល ស្រុកទាំងអស់ដែលស្ថិតនៅត្រើយខាងលិចទន្លេរមេគង្គ ក្នុងខេត្តកំពង់ចាម និងស្រុកព្រែកប្រសប់ ក្នុងខេត្តក្រចេះ។ ភូមិភាគនេះត្រូវបានបែងចែកជាបីតំបន់ គឺតំបន់៤១ តំបន់៤២ និងតំបន់៤៣។ លេខាភូមិភាគកណ្តាល គឺ កែ ពក។
ទី៦ ភូមិភាគបស្ចិម ឬភូមិភាគ៤០១
ភូមិភាគ នេះដឹកនាំដោយ ជូ ជេត ហើយរួមមានខេត្តកោះកុង និងខេត្តកំពង់ឆ្នាំងទាំងមូល និងផ្នែកខ្លះនៃខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ ភូមិភាគនេះបែងចែកជា៥តំបន់ គឺតំបន់៣១ តំបន់៣២ តំបន់៣៧ តំបន់១៥ និងតំបន់១១។
ទី៧ ភូមិភាគឥសាន្ត ឬភូមិភាគ១០៨
ណៃ សារ៉ាន់ ហៅ យ៉ា បានកាន់តំណែងជាលេខាភូមិភាគឥសាន្តរហូតដល់ខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៦ ពេលដែល ណៃ សារ៉ាន់ ត្រូវបានចាប់ខ្លួនយកទៅដាក់ក្នុងគុកទួលស្លែង។ ម៉ែន សាន ត្រូវបានតែងតាំងជាលេខាភូមិភាគជំនួស ណៃ សារ៉ាន់។ ភូមិភាគឥសាន្តរួមមាន ខេត្តស្ទឹងត្រែង ខេត្តរតនគិរី និងខេត្តមណ្ឌលគិរីទាំងមូល និងផ្នែកខ្លះនៃខេត្តក្រចេះ។ ភូមិភាគនេះបែងចែកជា៦តំបន់ គឺតំបន់១០១ តំបន់១០២ តំបន់១០៤ តំបន់១០៥ តំបន់១០៧ និងតំបន់៥០៥។
ក្រៅពីនេះ មានតំបន់មួយចំនួនត្រូវបានផ្តាច់ចេញពីភូមិភាគ ឲ្យទៅជាតំបន់ស្វយ័តវិញ។ តំបន់ទាំងនោះរួមមាន តំបន់សៀមរាប-ឧត្តរមានជ័យ ឬតំបន់១០៦ និងតំបន់ព្រះវិហារ ឬតំបន់១០៣ ដែលពីមុនស្ថិតក្នុងភូមិភាគឧត្តរ តំបន់ក្រចេះ ឬតំបន់៥០៥ និងតំបន់មណ្ឌលគិរី ឬតំបន់១០៥ ពីមុនស្ថិតក្នុងភូមិភាគឥសាន្ត។ តំបន់កំពង់សោមក៏ត្រូវបានចាត់ជាតំបន់ស្វយយ័តដែរ៕
អត្ថបទចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 03/01/2009 កែប្រែលើកចុងក្រោយកាលពីថ្ងៃទី 03/01/2009 14:13 ម៉ោងសកល
នៅ ក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ ប្រទេសកម្ពុជាមិនត្រូវបានបែងចែកជាខេត្ត-ក្រុងនោះទេ តែត្រូវបែងចែកចេញជាភូមិភាគ និងតំបន់វិញ។ លេខាបក្សប្រចាំភូមិភាគ ភាគច្រើនសុទ្ធតែជាសមាជិក គណៈកម្មាធិការមជ្ឈិមបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជា ហើយគឺជាស្តេចត្រាញ់នៅក្នុងភូមិភាគ ដែលពួកគេកាន់កាប់។ពួកខ្មែរក្រហមបានធ្វើការបែងចែកទឹកដីប្រទេសកម្ពុជាជាភូមិភាគ តាំងពីមុនឆ្នាំ១៩៧៥ម៉្លេះ។ ភូមិភាគនីមួយៗ គឺជាការយកខេត្តពីរឬច្រើន ឬកាត់យកខេត្តនេះខ្លះ ខេត្តនោះខ្លះ មកដាក់បញ្ចូលគ្នា។ ភូមិភាគនីមួយៗត្រូវបែងចែកជាតំបន់ ហើយតំបន់នីមួយៗត្រូវបែងចែកជាស្រុក ឃុំ និងសហករណ៍បន្តទៀត។
នៅតាមភូមិភាគនីមួយៗ លេខាបក្សប្រចាំភូមិភាគគឺជាអ្នកមានអំណាចសម្រេចលើអ្វីៗទាំងអស់ នៅក្នុងភូមិភាគរបស់ខ្លួន។ អ្នកដែលមានអំណាចបន្ទាប់ពីភូមិភាគ គឺសហករណ៍។ សហករណ៍នីមួយៗដឹកនាំដោយ ប្រធានសហករណ៍មួយរូប និងសហការី២រូបផ្សេងទៀត។ យោងតាមលោក David Chandler សហករណ៍ មានអំណាចធ្វើសេចក្តីសម្រេចលើអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងរង្វង់ដែនដី របស់ខ្លួន ដូចជា ការកំណត់របបចំណីអាហារ ទំហំការងារដែលប្រជាជនត្រូវបំពេញ ឬ កំណត់ថាកុមារណាដែលត្រូវដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងកងចល័ត ជាដើម ។ល។
នៅឆ្នាំ១៩៧៦ កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យត្រូវបានបែងចែកជា៧ភូមិភាគ ដែលរួមមាន ៣២តំបន់។
១ ភូមិភាគនិរតី ឬភូមិភាគ៤០៥
យោងតាមលោកស្រី Elizabeth Becker ភូមិភាគ និរតីគឺជាភូមិភាគធំជាងគេ មានប្រជាជនក្រីក្រជាងគេ ប៉ុន្តែ មានកងទ័ពខ្លាំងជាងគេ។ លេខាភូមិភាគនិរតី គឺឈិត ជឿន ហៅតាម៉ុក។ ភូមិភាគនេះរួមមានខេត្តកំពត និងខេត្តតាកែវទាំងមូល ស្រុកពីរក្នុងខេត្តកំពង់ស្ពឺ គឺស្រុកសំរោងទង និងស្រុកគងពិសី និងស្រុកប្រាំក្នុងខេត្តកណ្តាល គឺស្រុកកណ្តាលស្ទឹង ស្រុកស្អាង ស្រុកកោះធំ ស្រុកកៀនស្វាយ និងស្រុកលើកដែក។ ភូមិភាគនេះចែកចេញជាបួនតំបន់ គឺតំបន់១៣ តំបន់៣៣ តំបន់៣៥ និងតំបន់២៥។
ទី២ ភូមិភាគបូព៌ា ឬភូមិភាគ២០៣
ភូមិភាគ នេះដឹកនាំដោយ សោ ភឹម ដែលបានធ្វើអត្តឃាត នៅឆ្នាំ១៩៧៨ នៅពេលដែលប៉ុល ពត បញ្ជូនទាហានឲ្យមកចាប់ខ្លួន។ ភូមិភាគនេះរួមមាន ខេត្តព្រៃវែង និងខេត្តស្វាយរៀងទាំងមូល ស្រុកទាំងអស់ដែលស្ថិតនៅត្រើយខាងកើតទន្លេរមេគង្គ ក្នុងខេត្តកំពង់ចាម ស្រុកឆ្លូងក្នុងខេត្តក្រចេះ និងស្រុកបីទៀតក្នុងខេត្តកណ្តាល គឺស្រុកខ្សាច់កណ្តាល ស្រុកល្វាឯម និងស្រុកមុខកំពូល។ ភូមិភាគនេះចែកចេញជា៥តំបន់ គឺតំបន់២០ តំបន់២១ តំបន់២២ តំបន់២៣ និងតំបន់២៥។
ទី៣ ភូមិភាគពាយ័ព្យ ឬភូមិភាគ៥៦០
លេខា ភូមិភាគពាយ័ព្យ គឺញឹម រស់។ ភូមិភាគនេះរួមមានខេត្តពោធិសាត់ និងបាត់ដំបងទាំងមូល ហើយចែកចេញជា៧តំបន់ ពីតំបន់១ ដល់តំបន់៧។
ទី៤ ភូមិភាគឧត្តរ ឬភូមិភាគ៣០៣
ចាប់ពីឆ្នាំ១៩៧០ រហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧៦ ភូមិភាគនេះដឹកនាំដោយ កុយ ធួន ហៅ ធុច។ ក្រោយពី កុយ ធួន ត្រូវបានតែងតាំងជារដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម នៅឆ្នាំ១៩៧៦ កែ ពក ត្រូវបានតែងតាំងជាលេខាភូមិភាគនេះជំនួស កុយ ធួន។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧ ភូមិភាគឧត្តរនេះ ត្រូវបានប្តូរឈ្មោះទៅភូមិភាគកណ្តាលវិញ។ ចំណែកភូមិភាគភូមិភាគឧត្តរចាស់ត្រូវបានរើទីតាំងទៅតាំងនៅខេត្ត ខេត្តសៀមរាប ឧត្តរមានជ័យ និងខេត្តព្រះវិហារវិញ។ ភូមិភាគឧត្តរថ្មីនេះដឹកនាំដោយ កង ចាប។
ទី៥ ភូមិភាគកណ្តាល
គឺ ជាភូមិភាគបង្កើតថ្មី ដោយមានទីតាំងនៅត្រង់ភូមិភាគឧត្តរចាស់ ពោលគឺរួមមានខេត្តកំពង់ធំទាំងមូល ស្រុកទាំងអស់ដែលស្ថិតនៅត្រើយខាងលិចទន្លេរមេគង្គ ក្នុងខេត្តកំពង់ចាម និងស្រុកព្រែកប្រសប់ ក្នុងខេត្តក្រចេះ។ ភូមិភាគនេះត្រូវបានបែងចែកជាបីតំបន់ គឺតំបន់៤១ តំបន់៤២ និងតំបន់៤៣។ លេខាភូមិភាគកណ្តាល គឺ កែ ពក។
ទី៦ ភូមិភាគបស្ចិម ឬភូមិភាគ៤០១
ភូមិភាគ នេះដឹកនាំដោយ ជូ ជេត ហើយរួមមានខេត្តកោះកុង និងខេត្តកំពង់ឆ្នាំងទាំងមូល និងផ្នែកខ្លះនៃខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ ភូមិភាគនេះបែងចែកជា៥តំបន់ គឺតំបន់៣១ តំបន់៣២ តំបន់៣៧ តំបន់១៥ និងតំបន់១១។
ទី៧ ភូមិភាគឥសាន្ត ឬភូមិភាគ១០៨
ណៃ សារ៉ាន់ ហៅ យ៉ា បានកាន់តំណែងជាលេខាភូមិភាគឥសាន្តរហូតដល់ខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៦ ពេលដែល ណៃ សារ៉ាន់ ត្រូវបានចាប់ខ្លួនយកទៅដាក់ក្នុងគុកទួលស្លែង។ ម៉ែន សាន ត្រូវបានតែងតាំងជាលេខាភូមិភាគជំនួស ណៃ សារ៉ាន់។ ភូមិភាគឥសាន្តរួមមាន ខេត្តស្ទឹងត្រែង ខេត្តរតនគិរី និងខេត្តមណ្ឌលគិរីទាំងមូល និងផ្នែកខ្លះនៃខេត្តក្រចេះ។ ភូមិភាគនេះបែងចែកជា៦តំបន់ គឺតំបន់១០១ តំបន់១០២ តំបន់១០៤ តំបន់១០៥ តំបន់១០៧ និងតំបន់៥០៥។
ក្រៅពីនេះ មានតំបន់មួយចំនួនត្រូវបានផ្តាច់ចេញពីភូមិភាគ ឲ្យទៅជាតំបន់ស្វយ័តវិញ។ តំបន់ទាំងនោះរួមមាន តំបន់សៀមរាប-ឧត្តរមានជ័យ ឬតំបន់១០៦ និងតំបន់ព្រះវិហារ ឬតំបន់១០៣ ដែលពីមុនស្ថិតក្នុងភូមិភាគឧត្តរ តំបន់ក្រចេះ ឬតំបន់៥០៥ និងតំបន់មណ្ឌលគិរី ឬតំបន់១០៥ ពីមុនស្ថិតក្នុងភូមិភាគឥសាន្ត។ តំបន់កំពង់សោមក៏ត្រូវបានចាត់ជាតំបន់ស្វយយ័តដែរ៕
Friday, May 15, 2009
ស្ត្រីខ្មែរម្នាក់ប្ដឹងទៅស្ថានទូតបែលហ្សិក ឲ្យប្ដីផ្ដល់អាហារកិច្ចចិញ្ចឹមកូន
ស្ត្រីខ្មែរម្នាក់ប្ដឹងទៅស្ថានទូតបែលហ្សិក ឲ្យប្ដីផ្ដល់អាហារកិច្ចចិញ្ចឹមកូន
កំពង់ធំ៖ ស្ត្រីខ្មែរម្នាក់ ដែលមានចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយនឹងបុរសជនជាតិបែលហ្សិក កាលពីអំឡុងឆ្នាំ១៩៩២ ឥឡូវនេះបានធ្វើពាក្យបណ្ដឹងមួយ ដាក់ចូលទៅស្ថានទូតនៃប្រទេសបែលហ្សិកប្រចាំនៅព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ដើម្បីទាមទារសុំឲ្យប្ដីរបស់ខ្លួនដែលលួចគេចត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ នោះ ជួយផ្ដល់អាហារកិច្ចចិញ្ចឹមកូនស្រីម្នាក់ ដែលជាតំណក់ឈាមរបស់បុរសជនជាតិបែលហ្សិកនោះ។
អង្គុយនៅលើគ្រែខាងមុខផ្ទះឈើដ៏តូចមួយស្ថិតក្នុង ភូមិអាចារ្យល័ក្ខ ឃុំអាចារ្យល័ក្ខ ស្រុកស្ទឹងសែន ខេត្តកំពង់ធំ ស្ត្រីវ័យ៤១ឆ្នាំឈ្មោះឈន ច័ន្ទសុផល បាននិយាយរៀបរាប់អំពីចំណងស្នេហ៍របស់នាង ជាមួយនឹងបុរសជនជាតិបែលហ្សិកម្នាក់នោះឲ្យដឹងថា នៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៩២ រូបគាត់ស្ថិតក្នុងវ័យ២៤ឆ្នាំ បានចូលបម្រើការងារនៅក្នុងអង្គការមនុស្សធម៌មួយនៅក្នុងខេត្ត កំពង់ធំ គឺអង្គការគ្រូពេទ្យគ្មានព្រំដែន។ នាងបានស្គាល់បុរសជនជាតិបែលហ្សិកម្នាក់ដែលកាលណោះគាត់គឺជា វេជ្ជបណ្ឌិតបម្រើការងារនៅក្នុងអង្គការនេះដែរ។
ស្ត្រី ឈន ច័ន្ទសុផល បានឲ្យដឹងថា បុរសជនជាតិបែលហ្សិកម្នាក់នោះគាត់ឈ្មោះ វិលីម ក្រោយពីបានស្គាល់គ្នា វិលីមតែងតែតាមនិយាយសុំសេចក្ដីស្នេហាពីនាងជាញឹកញាប់ តែកាលណោះរូបនាងមិនស្រឡាញ់លោក វិលីមទេ ពីព្រោះគាត់មានវ័យចាស់ជាងច្រើនពេក។ ទោះបីនាងមិនព្រមស្រឡាញ់ ក៏លោកវីលីមនោះនៅតែព្យាយាម និងបានចូលស្ដីដណ្ដឹងតាមប្រពៃណីខ្មែរ ហើយនាងក៏បានរៀបការជាមួយនឹងលោកវិលីមតាមទំនៀមទម្លាប់ប្រពៃណីរបស់ ខ្មែរយើង ដោយមានចាស់ទុំនិងភ្ញៀវកិត្តិយសចូលរួមយ៉ាងច្រើនកុះករ។
ក្រោយពេលរៀបការបាន៦-៧ខែ គាត់មានផ្ទៃពោះ លោកវីលីមបានកុហកគាត់ថា ផ្លាស់ធ្វើការនៅឯភ្នំពេញ តែតាមការពិតវិលីមបានលួចគេចវិលត្រឡប់ទៅស្រុករបស់គាត់វិញ ដោយបន្សល់ទុកនូវលុយកាក់ឲ្យគាត់តែបន្តិចបន្តួចតែប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់ពីបានដឹងថាវិលីមត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ បងស្រីបានព្យាយាមសរសេរសំបុត្រទាក់ទងទៅគាត់ហើយលោកវិលីមបានសរសេរ សំបុត្រផ្ញើមកគាត់ចំនួន២ដង ហើយក៏បាត់ឈឹងរហូតទៅ។
ស្ត្រី ឈន ច័ន្ទសុផល បានបន្តថា សព្វថ្ងៃនេះបងស្រីរស់នៅជាស្ត្រីមេម៉ាយកូនមួយ ដែលកូនស្រីជាតំណក់ឈាមរបស់លោកវិលីមនោះឈ្មោះ វិលីម មាសសុទ្ធសុផាណា នាងមានអាយុ១៦ឆ្នាំហើយ សព្វថ្ងៃរៀននៅថ្នាក់ទី៧F នៃវិទ្យាល័យអាចារ្យល័ក្ខ កំពង់ធំ។
ដោយសារតែការអស់សង្ឃឹម និងការទន្ទឹងរង់ចាំតទៅទៀត ហើយមានជីវភាពខ្វះខាតផងនោះ គាត់បានសរសេរពាក្យបណ្ដឹងមួយ ដាក់ជូនទៅស្ថានទូតនៃប្រទេសបែលហ្សិកប្រចាំនៅព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ដើម្បីទាមទារសុំឲ្យប្ដីរបស់គាត់ ជួយផ្ដល់លុយអាហារកិច្ចសម្រាប់ចិញ្ចឹមកូន។ ពាក្យបណ្ដឹងនេះរូបគាត់មិនបានយកទៅដាក់នៅស្ថានទូតខ្លួនឯងទេ គឺគាត់ពឹងពាក់ចាងហ្វាងកាសែតម្នាក់ឲ្យជួយយកទៅដាក់ឲ្យ ដែលរហូតមកទល់នឹងពេលនេះ (៦ ឧសភា ២០០៩) គាត់នៅមិនទាន់ដឹងថាពាក្យបណ្ដឹងនោះទៅដល់ស្ថានទូតបែលហ្សិកហើយឬ នៅទេ។
គាត់សម្គាល់ឃើញថា កន្លងទៅនេះមានស្ត្រីខ្មែរយើងមួយចំនួនតែងតែចង់បានប្ដីបរទេស ពីព្រោះយកប្ដីបរទេសមានលុយដុល្លារចាយ ប៉ុន្តែវាមិនជោគជ័យទាំងអស់នោះទេ មានអ្នកខ្លះក៏ត្រូវខកខ្លួន និងស្រក់ទឹកភ្នែកដោយសារប្ដីបរទេសនេះដែរ។ រឿងរ៉ាវរបស់ស្ត្រីឈន ច័ន្ទសុផល គឺជាមេរៀនមួយដែលស្ត្រីខ្មែរយើងគួរតែយកទៅពិចារណា៕
កំពង់ធំ៖ ស្ត្រីខ្មែរម្នាក់ ដែលមានចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយនឹងបុរសជនជាតិបែលហ្សិក កាលពីអំឡុងឆ្នាំ១៩៩២ ឥឡូវនេះបានធ្វើពាក្យបណ្ដឹងមួយ ដាក់ចូលទៅស្ថានទូតនៃប្រទេសបែលហ្សិកប្រចាំនៅព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ដើម្បីទាមទារសុំឲ្យប្ដីរបស់ខ្លួនដែលលួចគេចត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ នោះ ជួយផ្ដល់អាហារកិច្ចចិញ្ចឹមកូនស្រីម្នាក់ ដែលជាតំណក់ឈាមរបស់បុរសជនជាតិបែលហ្សិកនោះ។
អង្គុយនៅលើគ្រែខាងមុខផ្ទះឈើដ៏តូចមួយស្ថិតក្នុង ភូមិអាចារ្យល័ក្ខ ឃុំអាចារ្យល័ក្ខ ស្រុកស្ទឹងសែន ខេត្តកំពង់ធំ ស្ត្រីវ័យ៤១ឆ្នាំឈ្មោះឈន ច័ន្ទសុផល បាននិយាយរៀបរាប់អំពីចំណងស្នេហ៍របស់នាង ជាមួយនឹងបុរសជនជាតិបែលហ្សិកម្នាក់នោះឲ្យដឹងថា នៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៩២ រូបគាត់ស្ថិតក្នុងវ័យ២៤ឆ្នាំ បានចូលបម្រើការងារនៅក្នុងអង្គការមនុស្សធម៌មួយនៅក្នុងខេត្ត កំពង់ធំ គឺអង្គការគ្រូពេទ្យគ្មានព្រំដែន។ នាងបានស្គាល់បុរសជនជាតិបែលហ្សិកម្នាក់ដែលកាលណោះគាត់គឺជា វេជ្ជបណ្ឌិតបម្រើការងារនៅក្នុងអង្គការនេះដែរ។
ស្ត្រី ឈន ច័ន្ទសុផល បានឲ្យដឹងថា បុរសជនជាតិបែលហ្សិកម្នាក់នោះគាត់ឈ្មោះ វិលីម ក្រោយពីបានស្គាល់គ្នា វិលីមតែងតែតាមនិយាយសុំសេចក្ដីស្នេហាពីនាងជាញឹកញាប់ តែកាលណោះរូបនាងមិនស្រឡាញ់លោក វិលីមទេ ពីព្រោះគាត់មានវ័យចាស់ជាងច្រើនពេក។ ទោះបីនាងមិនព្រមស្រឡាញ់ ក៏លោកវីលីមនោះនៅតែព្យាយាម និងបានចូលស្ដីដណ្ដឹងតាមប្រពៃណីខ្មែរ ហើយនាងក៏បានរៀបការជាមួយនឹងលោកវិលីមតាមទំនៀមទម្លាប់ប្រពៃណីរបស់ ខ្មែរយើង ដោយមានចាស់ទុំនិងភ្ញៀវកិត្តិយសចូលរួមយ៉ាងច្រើនកុះករ។
ក្រោយពេលរៀបការបាន៦-៧ខែ គាត់មានផ្ទៃពោះ លោកវីលីមបានកុហកគាត់ថា ផ្លាស់ធ្វើការនៅឯភ្នំពេញ តែតាមការពិតវិលីមបានលួចគេចវិលត្រឡប់ទៅស្រុករបស់គាត់វិញ ដោយបន្សល់ទុកនូវលុយកាក់ឲ្យគាត់តែបន្តិចបន្តួចតែប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់ពីបានដឹងថាវិលីមត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ បងស្រីបានព្យាយាមសរសេរសំបុត្រទាក់ទងទៅគាត់ហើយលោកវិលីមបានសរសេរ សំបុត្រផ្ញើមកគាត់ចំនួន២ដង ហើយក៏បាត់ឈឹងរហូតទៅ។
ស្ត្រី ឈន ច័ន្ទសុផល បានបន្តថា សព្វថ្ងៃនេះបងស្រីរស់នៅជាស្ត្រីមេម៉ាយកូនមួយ ដែលកូនស្រីជាតំណក់ឈាមរបស់លោកវិលីមនោះឈ្មោះ វិលីម មាសសុទ្ធសុផាណា នាងមានអាយុ១៦ឆ្នាំហើយ សព្វថ្ងៃរៀននៅថ្នាក់ទី៧F នៃវិទ្យាល័យអាចារ្យល័ក្ខ កំពង់ធំ។
ដោយសារតែការអស់សង្ឃឹម និងការទន្ទឹងរង់ចាំតទៅទៀត ហើយមានជីវភាពខ្វះខាតផងនោះ គាត់បានសរសេរពាក្យបណ្ដឹងមួយ ដាក់ជូនទៅស្ថានទូតនៃប្រទេសបែលហ្សិកប្រចាំនៅព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ដើម្បីទាមទារសុំឲ្យប្ដីរបស់គាត់ ជួយផ្ដល់លុយអាហារកិច្ចសម្រាប់ចិញ្ចឹមកូន។ ពាក្យបណ្ដឹងនេះរូបគាត់មិនបានយកទៅដាក់នៅស្ថានទូតខ្លួនឯងទេ គឺគាត់ពឹងពាក់ចាងហ្វាងកាសែតម្នាក់ឲ្យជួយយកទៅដាក់ឲ្យ ដែលរហូតមកទល់នឹងពេលនេះ (៦ ឧសភា ២០០៩) គាត់នៅមិនទាន់ដឹងថាពាក្យបណ្ដឹងនោះទៅដល់ស្ថានទូតបែលហ្សិកហើយឬ នៅទេ។
គាត់សម្គាល់ឃើញថា កន្លងទៅនេះមានស្ត្រីខ្មែរយើងមួយចំនួនតែងតែចង់បានប្ដីបរទេស ពីព្រោះយកប្ដីបរទេសមានលុយដុល្លារចាយ ប៉ុន្តែវាមិនជោគជ័យទាំងអស់នោះទេ មានអ្នកខ្លះក៏ត្រូវខកខ្លួន និងស្រក់ទឹកភ្នែកដោយសារប្ដីបរទេសនេះដែរ។ រឿងរ៉ាវរបស់ស្ត្រីឈន ច័ន្ទសុផល គឺជាមេរៀនមួយដែលស្ត្រីខ្មែរយើងគួរតែយកទៅពិចារណា៕
អ្នកបើកបរយានយន្តជាងកន្លះលាននាក់ មិនទាន់មានប័ណ្ណបើកបរ
អ្នកបើកបរយានយន្តជាងកន្លះលាននាក់ មិនទាន់មានប័ណ្ណបើកបរ
ភ្នំពេញ៖ ចំនួនយានយន្តដែលកំពុងធ្វើចរាចរនៅលើផ្លូវសាធារណៈក្នុង ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា បានកើនដល់ ១.១៦៩.៤១១គ្រឿង ក្នុងនោះមានម៉ូតូចំនួន៩៣៥.៤២១គ្រឿង ដោយមិនបានរាប់បញ្ចូលយានយន្តដោយបានចុះបញ្ជីនៅក្រសួងការពារ ជាតិ និងក្រសួងមហាផ្ទៃនោះទេ។ តែចំនួនប័ណ្ណបើកបរយានយន្ត ដែលបានចេញដោយក្រសួងសាធារណការ រហូតមកទល់ពេលនេះ ទើបតែមានចំនួនប្រមាណជា៤១៣.៤៥២ប័ណ្ណ បានន័យថា នៅអ្នកបើកបរជាងពាក់កណ្ដាលទៀតមិនទាន់មានប័ណ្ណបើកបរ ជាពិសេសអ្នកបើកបរម៉ូតូ។
លោក កែវ សាវិន ប្រធាននាយកដ្ឋានដឹកជញ្ជូន នៃក្រសួងសាធារណការ បាននិយាយឲ្យដឹងនៅថ្ងៃទី៧ឧសភាថា ចំនួនយានយន្តនៅទូទាំងប្រទេស ដែលបានចុះបញ្ជីនៅក្រសួងសាធារណការរយៈពេល៤ខែដើមឆ្នាំ២០០៩នេះ មានចំនួន៨៥.០៩១គ្រឿងក្នុងនោះមានម៉ូតូចំនួន ៧៥.៤៤៥គ្រឿង។ នៅទូទៅប្រទេសពេលនេះមានយានយន្តចំនួន ១.១៦៩.៤១១គ្រឿងក្នុងនោះមានម៉ូតូចំនួន៩៣៥.៤២១គ្រឿងចំនួនយានយន្ត នេះមិនបានគិតបញ្ចូលយានយន្តដែលបានចុះបញ្ជីនៅក្រសួងការពារជាតិ និងក្រសួងមហាផ្ទៃនោះទេ។
ប្រភពដដែលបាននិយាយឲ្យដឹងទៀតថា ចំនួនយានយន្តមានរហូតដល់ជាង១លានគ្រឿងហើយកំពុងធ្វើចរាចរនៅលើ ផ្លូវសាធារណៈ តែចំនួនអ្នកបើកបរដែលមានប័ណ្ណបើកបររហូតមកទល់ពេលនេះ ទើបតែមានចំនួន៤១៣.៤៥២នាក់ បានន័យថា មានអ្នកបើកបរចំនួនជាងពាក់កណ្ដាលនៃចំនួនយានយន្ត កំពុងតែបើកបរដោយគ្មានប័ណ្ណបើកបរ ដែលជាប្រការមួយគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់ ព្រោះអ្នកទាំងនោះភាគច្រើនមានការយល់ដឹងអំពីច្បាប់ចរាចរណ៍បាន តិច ដែលនាំឲ្យកើតមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរច្រើន ជាពិសេសអ្នកបើកបរម៉ូតូ។
ការផ្ដល់ប័ណ្ណបើកបរ គិតតាំងពីដើមទីរហូតមកទល់ពេលនេះត្រូវបានគេនិយាយឲ្យដឹងថា បើរាប់ទាំងប័ណ្ណបើកបរម៉ូតដែលមានកម្លាំងលើស១២៥សេសេផងនោះ ទើបតែបានចំនួន១៦.០០០ប័ណ្ណប៉ុណ្ណោះ។
យោងតាមច្បាប់ចរាចរដែលកំពុងតែប្រើប្រាស់សព្វថ្ងៃនេះ គឺតម្រូវឲ្យអ្នកបើកបរម៉ូតូទាំងអស់ត្រូវមានប័ណ្ណបើកបរ។ ក្រុមអ្នករៀបចំច្បាប់ចរាចរដែលបានតម្រូវឲ្យអ្នកបើកបរម៉ូតូត្រូវ មានប័ណ្ណបើកបរនេះ បន្ទាប់ពីសង្កេតឃើញថា គ្រោះថ្នាក់ចរាចរដែលបានកើតមានឡើងកន្លងមកនេះ ភាគច្រើនបង្កឡើងដោយអ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូតូដែលមិនបានសិក្សា ស្វែងយល់ពីច្បាប់ចរាចរ៕
ភ្នំពេញ៖ ចំនួនយានយន្តដែលកំពុងធ្វើចរាចរនៅលើផ្លូវសាធារណៈក្នុង ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា បានកើនដល់ ១.១៦៩.៤១១គ្រឿង ក្នុងនោះមានម៉ូតូចំនួន៩៣៥.៤២១គ្រឿង ដោយមិនបានរាប់បញ្ចូលយានយន្តដោយបានចុះបញ្ជីនៅក្រសួងការពារ ជាតិ និងក្រសួងមហាផ្ទៃនោះទេ។ តែចំនួនប័ណ្ណបើកបរយានយន្ត ដែលបានចេញដោយក្រសួងសាធារណការ រហូតមកទល់ពេលនេះ ទើបតែមានចំនួនប្រមាណជា៤១៣.៤៥២ប័ណ្ណ បានន័យថា នៅអ្នកបើកបរជាងពាក់កណ្ដាលទៀតមិនទាន់មានប័ណ្ណបើកបរ ជាពិសេសអ្នកបើកបរម៉ូតូ។
លោក កែវ សាវិន ប្រធាននាយកដ្ឋានដឹកជញ្ជូន នៃក្រសួងសាធារណការ បាននិយាយឲ្យដឹងនៅថ្ងៃទី៧ឧសភាថា ចំនួនយានយន្តនៅទូទាំងប្រទេស ដែលបានចុះបញ្ជីនៅក្រសួងសាធារណការរយៈពេល៤ខែដើមឆ្នាំ២០០៩នេះ មានចំនួន៨៥.០៩១គ្រឿងក្នុងនោះមានម៉ូតូចំនួន ៧៥.៤៤៥គ្រឿង។ នៅទូទៅប្រទេសពេលនេះមានយានយន្តចំនួន ១.១៦៩.៤១១គ្រឿងក្នុងនោះមានម៉ូតូចំនួន៩៣៥.៤២១គ្រឿងចំនួនយានយន្ត នេះមិនបានគិតបញ្ចូលយានយន្តដែលបានចុះបញ្ជីនៅក្រសួងការពារជាតិ និងក្រសួងមហាផ្ទៃនោះទេ។
ប្រភពដដែលបាននិយាយឲ្យដឹងទៀតថា ចំនួនយានយន្តមានរហូតដល់ជាង១លានគ្រឿងហើយកំពុងធ្វើចរាចរនៅលើ ផ្លូវសាធារណៈ តែចំនួនអ្នកបើកបរដែលមានប័ណ្ណបើកបររហូតមកទល់ពេលនេះ ទើបតែមានចំនួន៤១៣.៤៥២នាក់ បានន័យថា មានអ្នកបើកបរចំនួនជាងពាក់កណ្ដាលនៃចំនួនយានយន្ត កំពុងតែបើកបរដោយគ្មានប័ណ្ណបើកបរ ដែលជាប្រការមួយគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់ ព្រោះអ្នកទាំងនោះភាគច្រើនមានការយល់ដឹងអំពីច្បាប់ចរាចរណ៍បាន តិច ដែលនាំឲ្យកើតមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរច្រើន ជាពិសេសអ្នកបើកបរម៉ូតូ។
ការផ្ដល់ប័ណ្ណបើកបរ គិតតាំងពីដើមទីរហូតមកទល់ពេលនេះត្រូវបានគេនិយាយឲ្យដឹងថា បើរាប់ទាំងប័ណ្ណបើកបរម៉ូតដែលមានកម្លាំងលើស១២៥សេសេផងនោះ ទើបតែបានចំនួន១៦.០០០ប័ណ្ណប៉ុណ្ណោះ។
យោងតាមច្បាប់ចរាចរដែលកំពុងតែប្រើប្រាស់សព្វថ្ងៃនេះ គឺតម្រូវឲ្យអ្នកបើកបរម៉ូតូទាំងអស់ត្រូវមានប័ណ្ណបើកបរ។ ក្រុមអ្នករៀបចំច្បាប់ចរាចរដែលបានតម្រូវឲ្យអ្នកបើកបរម៉ូតូត្រូវ មានប័ណ្ណបើកបរនេះ បន្ទាប់ពីសង្កេតឃើញថា គ្រោះថ្នាក់ចរាចរដែលបានកើតមានឡើងកន្លងមកនេះ ភាគច្រើនបង្កឡើងដោយអ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូតូដែលមិនបានសិក្សា ស្វែងយល់ពីច្បាប់ចរាចរ៕
Thursday, May 14, 2009
អ្នកទទួលពានរង្វាន់ពិភពលោកអាយុ១៦ឆ្នាំ
អ្នកទទួលពានរង្វាន់ពិភពលោកអាយុ១៦ឆ្នាំ ពន្យល់ពីរបៀបផលិតប្រេងម៉ាហ្សូតល្ហុងខ្វង
ភ្នំពេញ៖ ប្រេងម៉ាហ្សូតផលិតចេញពីផ្លែល្ហុងខ្វង គឺជាថាមពលដ៏សំខាន់សម្រាប់ប្រទេសក្រីក្រ។ នៅអាស៊ីប្រទេសដែលឈានមុខគេក្នុងការផលិតប្រេងម៉ាហ្សូតពីផ្លែ ល្ហុងខ្វងនេះ គឺប្រទេសហ្វីលីពីន បន្ទាប់មកប្រទេសចិនក៏មានផលិតដែរ ដែលអាចជួយកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកប្រេងនាំចូល ការរក្សាលំនឹងតម្លៃ និងការកាត់បន្ថយការបំពុលបរិស្ថាន។
កញ្ញា សំអាង ម៉ានីន ដែលទើបវិលត្រឡប់ពីទទួលពានរង្វាន់មេដាយមាសផ្នែកថាមពល ពានរង្វាន់ជាអ្នកមានការប្រឹងប្រែងហ្មត់ចត់ក្នុងការសិក្សា ស្រាវជ្រាវ និងអ្នកផ្ដួចផ្ដើមដំណោះស្រាយថាមពល ព្រមទាំងពានរង្វាន់អាហារូបករណ៍៤ឆ្នាំ រៀននៅសកលវិទ្យាល័យល្បីឈ្មោះនៅក្រៅប្រទេស បានចាត់ទុកការផលិតប្រេងម៉ាហ្សូតពីល្ហុងខ្វងថា ជាថាមពលដ៏មានសារសំខាន់។ វត្ថុធាតុដើមនៃការផលិតជីវៈប្រេងម៉ាហ្សូតគឺប្រជាពលរដ្ឋកម្ពុជាអាច ដាំបានដោយរបៀបសាមញ្ញ។
តាមការប្រសិទ្ធនាមថា អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រវ័យក្មេងកញ្ញា សំអាង ម៉ានីន ដែលជាយុវនារីខ្មែរ ម្នាក់ឯងទទួលបានពានរង្វាន់ពិភពលោកចំនួនបីបានរៀបរាប់ឲ្យដឹងថា ដើមល្ហុងខ្វងបន្ទាប់ពីបណ្ដុះហើយគេយកទៅដាំរយៈពេល៦ខែ រួចវានឹងឲ្យផលដល់រយៈពេលពី៦០ទៅ៧០ឆ្នាំ។ ក្នុងផ្លែល្ហុងខ្វង១០០គីឡូក្រាម អាចផលិតបានប្រេងម៉ាហ្សូតពី៣០ទៅ៣៥លីត្រ។ ប្រេងម៉ាហ្សូតផ្លែល្ហុងខ្វងនេះនឹងត្រូវប្រើជាថាមពលសម្រាប់ចាក់ ម៉ាស៊ីនគោយន្ត ម៉ាស៊ីនបូមទឹក និងគ្រឿងចក្រធ្វើកសិកម្ម។
អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រវ័យក្មេងអាយុ១៦ឆ្នាំ សំអាង ម៉ានីន បានឲ្យដឹងពីរូបមន្តនៃការផលិតប្រេងម៉ាហ្សូតពីផ្លែល្ហុងខ្វងថា ជាដំបូងត្រូវយកគ្រាប់ផ្លែល្ហុងខ្វងលីងឲ្យមានកម្ដៅ៦០អង្សាសេ ដើម្បីឲ្យគ្រាប់ល្ហុងខ្វងបញ្ចេញសារធាតុប្រេងបានច្រើន។ បន្ទាប់មក គេត្រូវបកសម្បកខាងក្រៅចេញ ដោយទុកសាច់សខាងក្នុង។
ពេលបានសាច់សនៃគ្រាប់ល្ហុងខ្វងហើយ គេយកវាទៅកៀបដោយប្រើកម្លាំងសង្កត់ខ្លាំងដើម្បីយកប្រេង។ បន្ទាប់មកត្រូវយកប្រេងនេះក្រឡុកក្នុងម៉ាស៊ីនក្រឡុក ដើម្បីបំបែកកាកសំណល់ដែលនៅក្នុងប្រេង។
ក្រោយការក្រឡុកជាតិប្រេងល្ហុងខ្វងរួចគេយកប្រេងនេះដាក់ចម្រោះ ដោយអេប៉ុង និងក្រណាត់ចំនួន២៦ជាន់។ ការធ្វើរបៀបនេះដើម្បីឲ្យប្រេងល្ហុងខ្វងមានជាតិថ្លា។ បន្ទាប់ពីចម្រោះដោយអេប៉ុងនិងក្រណាត់២៦ជាន់ហើយ គេយកប្រេងនេះទៅច្រោះនិងតម្រងចម្រោះប្រេងរថយន្តថែមទៀត ដើម្បីធ្វើឲ្យប្រេងកាន់តែថ្លា និងថែមទាំងដកចេញកាកសំណល់ពីក្នុងប្រេង។
កញ្ញា ម៉ានីន រៀបរាប់ឲ្យដឹងបន្តទៀតថា ប្រេងបង្ហូរចេញពីការចម្រោះតម្រងប្រេងរថយន្តនេះ ពុំទាន់ក្លាយជាប្រេងម៉ាហ្សូតទេ។ វាគ្រាន់តែជាប្រេងគ្រាប់ល្ហុងខ្វងតែប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់ពីនេះ គេត្រូវធ្វើវាតាមភាសាអង់គ្លេសថា Titrantion ធ្វើតាមរូបមន្តនេះ ដើម្បីឲ្យដឹងថា តើមានជាតិខ្លាញ់នៅក្នុងប្រេងតិចឬច្រើន។
ខណៈពេលអនុវត្តរូបមន្តខាងលើនេះ ជាលទ្ធផលពុំក្លាយជាប្រេងម៉ាហ្សូតទេគឺក្លាយជាសប៊ូ ឬចាហ៊ួយ។ ប៉ុន្តែសាប៊ូនេះពុំគ្រប់គ្រាន់តាមស្តង់ដារជាសាប៊ូដែលអាចប្រើបាន ទេ។ ដូច្នេះគេត្រូវឈានទៅធ្វើលក្ខខណ្ឌមួយទៀតគឺការបំប្លែងជាតិ ខ្លាញ់ទាំងអស់នោះឲ្យទៅជាប្រេង។ លក្ខខណ្ឌនេះត្រូវប្រើអាស៊ីត និងមេតាណុលតាមកម្រិតមួយរួចចាក់ចូលប្រេងល្ហុងខ្វង។ ប្រេងលាយជាមួយអាស៊ីត និងមេតាណុលនេះត្រូវយកទៅក្រឡុកលើភ្លើង ឲ្យមានកម្ដៅ៥៥អង្សាសេក្នុងរយៈពេលមួយម៉ោង។ បន្ទាប់មករក្សាទុកប្រេងក្រឡុកឲ្យវារងរួចយកជាតិខ្លាញ់ចេញឲ្យ អស់ ដោយយកតែប្រេងសុទ្ធ ដើម្បីយកទៅពិនិត្យលក្ខខណ្ឌបច្ចេកទេសមួយលើកទៀត។ ការធ្វើរបៀបនេះគឺឲ្យដឹងពីបរិមាណប៉ូតាស្យូមអ៊ីដ្រុកស៊ីត ទើបឈានទោធ្វើលក្ខខណ្ឌមួយលើកទៀត គឺការបំប្លែងឲ្យទៅជាប្រេងម៉ាហ្សូត។
កញ្ញា ម៉ានីន ឲ្យដឹងបន្ថែមទៀតថា បន្ទាប់ពីដំណើរការផលិតបានចេញជាប្រេងម៉ាហ្សូតហើយគេត្រូវយកវា ធ្វើពិសោធន៍ ដោយយកប្រេងម៉ាហ្សូតធ្វើសំយោគជាមួយទឹក ដើម្បីឲ្យដឹងថា ប្រេងម៉ាហ្សូតនេះមានជាតិខ្លាញ់ ឬយ៉ាងណា។ ប្រសិនបើប្រេងម៉ាហ្សូតនេះអស់ជាតិខ្លាញ់ គឺប្រេងមានជាតិថ្លា តែបើនៅជាតិខ្លាញ់ប្រេងនឹងមានពណ៌ល្អក់។
ក្រោយពីការធ្វើបម្លែងរវាងប្រេងប្រេង និងទឹករួចហើយ គេយកប្រេងទោរំហួតជាមួយពន្លឺព្រះអាទិត្យរយៈពេល៣ម៉ោង ដើម្បីឲ្យទឹកហួតចេញអស់។ បន្ទាប់មក យកជាតិប្រេងនេះទៅច្រោះនឹងតម្រងរថយន្តជាថ្មីទៀត ដើម្បីបញ្ជាក់ថា ប្រេងម៉ាហ្សូតនេះថ្លាល្អ គ្មានជាតិទឹក ជាតិខ្លាញ់អ្វីទាំងអស់ សម្រាប់យកទៅប្រើប្រាស់គ្រឿងចក្រកសិកម្ម។
កញ្ញាម៉ានីន អធិប្បាយដោយបញ្ជាក់ឲ្យដឹងថា ទម្រាំសិក្សាស្រាវជ្រាវឈានដល់ការផលិតបានជាប្រេងម៉ាហ្សូតពីផ្លែ ល្ហុងខ្វងនេះ នាងបានចំណាយពេលវេលាទាំងយប់ទាំងថ្ងៃជាច្រើនខែ។ ក្នុងរយៈពេលសិក្សាស្រាវជ្រាវនេះទៀតសោត ការធ្វើខុសពុំចេញលទ្ធផល គឺរាប់ដងមិនអស់ទេ។ នាបន្ថែមថា ការសិក្សាស្រាវជ្រាវតាមអ៊ិនធើណេត គឺធ្វើមិនចេញអ្វីសោះឡើយ។ វាចេញតែចាហួយ និងសាប៊ូដែលប្រើមិនកើតតែប៉ុណ្ណោះ។
សំអាង ម៉ានីន ឲ្យដឹងបន្តថាដោយមានការខិតខំព្យាយាមយ៉ាងអំណត់ដូចនេះ ទើបការរកឃើញរូបមន្តរបស់នាងមានភាពច្បាស់លាស់ ធ្វើឲ្យគណៈកម្មការអន្តរជាតិ ដែលមានអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រវ័យក្មេងប្រមាណជិត១,២៥០នាក់ មកពី៦០ប្រទេសទទួលស្គាល់ និងមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដោយប្រកាសប្រគល់ពានរង្វាន់ចំនួនបីសម្រាប់នាងតែម្នាក់ឯង។ នាងបន្តថា ការប្រកួតប្រជែងស្នាដៃអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រវ័យក្មេងរយៈពេល៥ថ្ងៃ (១៥-២០ខែមេសា) នៅទីក្រុងហូស្តុន រដ្ឋតិចសាស់សហរដ្ឋអាមេរិក នាពេលកន្លងមក ធ្វើឲ្យគ្រប់ជនជាតិលើពិភពលោកចាប់អារម្មណ៍ពីកម្ពុជា។
យុវនារី សំអាង ម៉ានីន បច្ចុប្បន្នរៀនថ្នាក់ទី១១ នៃសាលាអន្តរជាតិ ZAMAN រាជធានីភ្នំពេញ។ ឪពុករបស់ ម៉ានីនឈ្មោះ ព្រៃ សំអាង មានអាយុ៤៩ឆ្នាំ ជានាយកគណនេយ្យក្រុមហ៊ុនចម្ការកៅស៊ូមេមត់ និងអ្នកស្រី ហេង ច័ន្ទលីដា អាយុ៤៥ឆ្នាំ ជាម្ដាយកំពុងធ្វើការជាមន្ត្រីសមាគមថែទាំសុខភាពគ្រួសារនៅកម្ពុជា ហៅកាត់ថា រ៉ាក់។
ឪពុកនិងម្ដាយរបស់ ម៉ានីន ឲ្យដឹងថា លោកមានកូនស្រីតែម្នាក់គត់គឺ សំអាង ម៉ានីន។ លោកបានមានប្រសាសន៍សរសើរ ម៉ានីន ថាតាំងពីតូចមកនាងរៀនពូកែរហូត មានពិន្ទុប្រចាំខែគឺលេខ១ដល់លេខ៥ជានិច្ច។
ចំណែកយុវនារី ម៉ានីន បានបង្ហាញទស្សនៈរបស់នាងថា បន្ទាប់ពីការរកឃើញពីការផលិតប្រេងម៉ាហ្សូតពីផ្លែល្ហុងខ្វង ដោយបានទទួលពានរង្វាន់ពិភពលោកផ្នែកថាមពល កាលពីពាក់កណ្ដាលខែមេសាកន្លងមក នាងបានត្រៀមខ្លួនជានិច្ចដើម្បីផ្សព្វផ្សាយចំណេះដឹងនេះដល់យុវជន និងប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទូទៅ។ ព្រោះការរកឃើញនេះ អន្តរជាតិមានការចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងណាស់ ហេតុនេះនាងចង់ឲ្យរូបមន្តដែលរកឃើញនេះបានក្លាយជាសារប្រយោជន៍ សម្រាប់សង្គមជាតិខ្មែរ៕
ភ្នំពេញ៖ ប្រេងម៉ាហ្សូតផលិតចេញពីផ្លែល្ហុងខ្វង គឺជាថាមពលដ៏សំខាន់សម្រាប់ប្រទេសក្រីក្រ។ នៅអាស៊ីប្រទេសដែលឈានមុខគេក្នុងការផលិតប្រេងម៉ាហ្សូតពីផ្លែ ល្ហុងខ្វងនេះ គឺប្រទេសហ្វីលីពីន បន្ទាប់មកប្រទេសចិនក៏មានផលិតដែរ ដែលអាចជួយកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកប្រេងនាំចូល ការរក្សាលំនឹងតម្លៃ និងការកាត់បន្ថយការបំពុលបរិស្ថាន។
កញ្ញា សំអាង ម៉ានីន ដែលទើបវិលត្រឡប់ពីទទួលពានរង្វាន់មេដាយមាសផ្នែកថាមពល ពានរង្វាន់ជាអ្នកមានការប្រឹងប្រែងហ្មត់ចត់ក្នុងការសិក្សា ស្រាវជ្រាវ និងអ្នកផ្ដួចផ្ដើមដំណោះស្រាយថាមពល ព្រមទាំងពានរង្វាន់អាហារូបករណ៍៤ឆ្នាំ រៀននៅសកលវិទ្យាល័យល្បីឈ្មោះនៅក្រៅប្រទេស បានចាត់ទុកការផលិតប្រេងម៉ាហ្សូតពីល្ហុងខ្វងថា ជាថាមពលដ៏មានសារសំខាន់។ វត្ថុធាតុដើមនៃការផលិតជីវៈប្រេងម៉ាហ្សូតគឺប្រជាពលរដ្ឋកម្ពុជាអាច ដាំបានដោយរបៀបសាមញ្ញ។
តាមការប្រសិទ្ធនាមថា អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រវ័យក្មេងកញ្ញា សំអាង ម៉ានីន ដែលជាយុវនារីខ្មែរ ម្នាក់ឯងទទួលបានពានរង្វាន់ពិភពលោកចំនួនបីបានរៀបរាប់ឲ្យដឹងថា ដើមល្ហុងខ្វងបន្ទាប់ពីបណ្ដុះហើយគេយកទៅដាំរយៈពេល៦ខែ រួចវានឹងឲ្យផលដល់រយៈពេលពី៦០ទៅ៧០ឆ្នាំ។ ក្នុងផ្លែល្ហុងខ្វង១០០គីឡូក្រាម អាចផលិតបានប្រេងម៉ាហ្សូតពី៣០ទៅ៣៥លីត្រ។ ប្រេងម៉ាហ្សូតផ្លែល្ហុងខ្វងនេះនឹងត្រូវប្រើជាថាមពលសម្រាប់ចាក់ ម៉ាស៊ីនគោយន្ត ម៉ាស៊ីនបូមទឹក និងគ្រឿងចក្រធ្វើកសិកម្ម។
អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រវ័យក្មេងអាយុ១៦ឆ្នាំ សំអាង ម៉ានីន បានឲ្យដឹងពីរូបមន្តនៃការផលិតប្រេងម៉ាហ្សូតពីផ្លែល្ហុងខ្វងថា ជាដំបូងត្រូវយកគ្រាប់ផ្លែល្ហុងខ្វងលីងឲ្យមានកម្ដៅ៦០អង្សាសេ ដើម្បីឲ្យគ្រាប់ល្ហុងខ្វងបញ្ចេញសារធាតុប្រេងបានច្រើន។ បន្ទាប់មក គេត្រូវបកសម្បកខាងក្រៅចេញ ដោយទុកសាច់សខាងក្នុង។
ពេលបានសាច់សនៃគ្រាប់ល្ហុងខ្វងហើយ គេយកវាទៅកៀបដោយប្រើកម្លាំងសង្កត់ខ្លាំងដើម្បីយកប្រេង។ បន្ទាប់មកត្រូវយកប្រេងនេះក្រឡុកក្នុងម៉ាស៊ីនក្រឡុក ដើម្បីបំបែកកាកសំណល់ដែលនៅក្នុងប្រេង។
ក្រោយការក្រឡុកជាតិប្រេងល្ហុងខ្វងរួចគេយកប្រេងនេះដាក់ចម្រោះ ដោយអេប៉ុង និងក្រណាត់ចំនួន២៦ជាន់។ ការធ្វើរបៀបនេះដើម្បីឲ្យប្រេងល្ហុងខ្វងមានជាតិថ្លា។ បន្ទាប់ពីចម្រោះដោយអេប៉ុងនិងក្រណាត់២៦ជាន់ហើយ គេយកប្រេងនេះទៅច្រោះនិងតម្រងចម្រោះប្រេងរថយន្តថែមទៀត ដើម្បីធ្វើឲ្យប្រេងកាន់តែថ្លា និងថែមទាំងដកចេញកាកសំណល់ពីក្នុងប្រេង។
កញ្ញា ម៉ានីន រៀបរាប់ឲ្យដឹងបន្តទៀតថា ប្រេងបង្ហូរចេញពីការចម្រោះតម្រងប្រេងរថយន្តនេះ ពុំទាន់ក្លាយជាប្រេងម៉ាហ្សូតទេ។ វាគ្រាន់តែជាប្រេងគ្រាប់ល្ហុងខ្វងតែប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់ពីនេះ គេត្រូវធ្វើវាតាមភាសាអង់គ្លេសថា Titrantion ធ្វើតាមរូបមន្តនេះ ដើម្បីឲ្យដឹងថា តើមានជាតិខ្លាញ់នៅក្នុងប្រេងតិចឬច្រើន។
ខណៈពេលអនុវត្តរូបមន្តខាងលើនេះ ជាលទ្ធផលពុំក្លាយជាប្រេងម៉ាហ្សូតទេគឺក្លាយជាសប៊ូ ឬចាហ៊ួយ។ ប៉ុន្តែសាប៊ូនេះពុំគ្រប់គ្រាន់តាមស្តង់ដារជាសាប៊ូដែលអាចប្រើបាន ទេ។ ដូច្នេះគេត្រូវឈានទៅធ្វើលក្ខខណ្ឌមួយទៀតគឺការបំប្លែងជាតិ ខ្លាញ់ទាំងអស់នោះឲ្យទៅជាប្រេង។ លក្ខខណ្ឌនេះត្រូវប្រើអាស៊ីត និងមេតាណុលតាមកម្រិតមួយរួចចាក់ចូលប្រេងល្ហុងខ្វង។ ប្រេងលាយជាមួយអាស៊ីត និងមេតាណុលនេះត្រូវយកទៅក្រឡុកលើភ្លើង ឲ្យមានកម្ដៅ៥៥អង្សាសេក្នុងរយៈពេលមួយម៉ោង។ បន្ទាប់មករក្សាទុកប្រេងក្រឡុកឲ្យវារងរួចយកជាតិខ្លាញ់ចេញឲ្យ អស់ ដោយយកតែប្រេងសុទ្ធ ដើម្បីយកទៅពិនិត្យលក្ខខណ្ឌបច្ចេកទេសមួយលើកទៀត។ ការធ្វើរបៀបនេះគឺឲ្យដឹងពីបរិមាណប៉ូតាស្យូមអ៊ីដ្រុកស៊ីត ទើបឈានទោធ្វើលក្ខខណ្ឌមួយលើកទៀត គឺការបំប្លែងឲ្យទៅជាប្រេងម៉ាហ្សូត។
កញ្ញា ម៉ានីន ឲ្យដឹងបន្ថែមទៀតថា បន្ទាប់ពីដំណើរការផលិតបានចេញជាប្រេងម៉ាហ្សូតហើយគេត្រូវយកវា ធ្វើពិសោធន៍ ដោយយកប្រេងម៉ាហ្សូតធ្វើសំយោគជាមួយទឹក ដើម្បីឲ្យដឹងថា ប្រេងម៉ាហ្សូតនេះមានជាតិខ្លាញ់ ឬយ៉ាងណា។ ប្រសិនបើប្រេងម៉ាហ្សូតនេះអស់ជាតិខ្លាញ់ គឺប្រេងមានជាតិថ្លា តែបើនៅជាតិខ្លាញ់ប្រេងនឹងមានពណ៌ល្អក់។
ក្រោយពីការធ្វើបម្លែងរវាងប្រេងប្រេង និងទឹករួចហើយ គេយកប្រេងទោរំហួតជាមួយពន្លឺព្រះអាទិត្យរយៈពេល៣ម៉ោង ដើម្បីឲ្យទឹកហួតចេញអស់។ បន្ទាប់មក យកជាតិប្រេងនេះទៅច្រោះនឹងតម្រងរថយន្តជាថ្មីទៀត ដើម្បីបញ្ជាក់ថា ប្រេងម៉ាហ្សូតនេះថ្លាល្អ គ្មានជាតិទឹក ជាតិខ្លាញ់អ្វីទាំងអស់ សម្រាប់យកទៅប្រើប្រាស់គ្រឿងចក្រកសិកម្ម។
កញ្ញាម៉ានីន អធិប្បាយដោយបញ្ជាក់ឲ្យដឹងថា ទម្រាំសិក្សាស្រាវជ្រាវឈានដល់ការផលិតបានជាប្រេងម៉ាហ្សូតពីផ្លែ ល្ហុងខ្វងនេះ នាងបានចំណាយពេលវេលាទាំងយប់ទាំងថ្ងៃជាច្រើនខែ។ ក្នុងរយៈពេលសិក្សាស្រាវជ្រាវនេះទៀតសោត ការធ្វើខុសពុំចេញលទ្ធផល គឺរាប់ដងមិនអស់ទេ។ នាបន្ថែមថា ការសិក្សាស្រាវជ្រាវតាមអ៊ិនធើណេត គឺធ្វើមិនចេញអ្វីសោះឡើយ។ វាចេញតែចាហួយ និងសាប៊ូដែលប្រើមិនកើតតែប៉ុណ្ណោះ។
សំអាង ម៉ានីន ឲ្យដឹងបន្តថាដោយមានការខិតខំព្យាយាមយ៉ាងអំណត់ដូចនេះ ទើបការរកឃើញរូបមន្តរបស់នាងមានភាពច្បាស់លាស់ ធ្វើឲ្យគណៈកម្មការអន្តរជាតិ ដែលមានអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រវ័យក្មេងប្រមាណជិត១,២៥០នាក់ មកពី៦០ប្រទេសទទួលស្គាល់ និងមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដោយប្រកាសប្រគល់ពានរង្វាន់ចំនួនបីសម្រាប់នាងតែម្នាក់ឯង។ នាងបន្តថា ការប្រកួតប្រជែងស្នាដៃអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រវ័យក្មេងរយៈពេល៥ថ្ងៃ (១៥-២០ខែមេសា) នៅទីក្រុងហូស្តុន រដ្ឋតិចសាស់សហរដ្ឋអាមេរិក នាពេលកន្លងមក ធ្វើឲ្យគ្រប់ជនជាតិលើពិភពលោកចាប់អារម្មណ៍ពីកម្ពុជា។
យុវនារី សំអាង ម៉ានីន បច្ចុប្បន្នរៀនថ្នាក់ទី១១ នៃសាលាអន្តរជាតិ ZAMAN រាជធានីភ្នំពេញ។ ឪពុករបស់ ម៉ានីនឈ្មោះ ព្រៃ សំអាង មានអាយុ៤៩ឆ្នាំ ជានាយកគណនេយ្យក្រុមហ៊ុនចម្ការកៅស៊ូមេមត់ និងអ្នកស្រី ហេង ច័ន្ទលីដា អាយុ៤៥ឆ្នាំ ជាម្ដាយកំពុងធ្វើការជាមន្ត្រីសមាគមថែទាំសុខភាពគ្រួសារនៅកម្ពុជា ហៅកាត់ថា រ៉ាក់។
ឪពុកនិងម្ដាយរបស់ ម៉ានីន ឲ្យដឹងថា លោកមានកូនស្រីតែម្នាក់គត់គឺ សំអាង ម៉ានីន។ លោកបានមានប្រសាសន៍សរសើរ ម៉ានីន ថាតាំងពីតូចមកនាងរៀនពូកែរហូត មានពិន្ទុប្រចាំខែគឺលេខ១ដល់លេខ៥ជានិច្ច។
ចំណែកយុវនារី ម៉ានីន បានបង្ហាញទស្សនៈរបស់នាងថា បន្ទាប់ពីការរកឃើញពីការផលិតប្រេងម៉ាហ្សូតពីផ្លែល្ហុងខ្វង ដោយបានទទួលពានរង្វាន់ពិភពលោកផ្នែកថាមពល កាលពីពាក់កណ្ដាលខែមេសាកន្លងមក នាងបានត្រៀមខ្លួនជានិច្ចដើម្បីផ្សព្វផ្សាយចំណេះដឹងនេះដល់យុវជន និងប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទូទៅ។ ព្រោះការរកឃើញនេះ អន្តរជាតិមានការចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងណាស់ ហេតុនេះនាងចង់ឲ្យរូបមន្តដែលរកឃើញនេះបានក្លាយជាសារប្រយោជន៍ សម្រាប់សង្គមជាតិខ្មែរ៕
Subscribe to:
Posts (Atom)